به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل بنیاد رودکی، بهروز غریب پور نویسنده، کارگردان تئاتر و اپرای عروسکی در مورد ضرورت بازسازی صحنه تالار فردوسی گفت: در سال ۱۳۸۳ پس از یکسال پیش تولید و ساخت عروسکها، اجرای اپرای «رستم و سهراب» بر اساس صحبت هایی که با وزیر ارشاد وقت، آقای مسجد جامعی انجام گرفت، آغاز شد؛ قرار بود در یک محل ثابت این اپرای عروسکی به اجرا در بیاد و این هنر ویژه هم جایگاه خودش، هم مخاطبانش را در آنجا پیدا کند. تصور این بود که در یکی از سالن های تئاتری کشور به مدت سه یا چهار ماه اجرا کنیم، اما من دنبال مکانی بودم که به صورت دائمی در اختیار این شیوه اجرا قرار بگیرد.چون معتقدم که در تداوم است که ما به سرانجام می رسیم و یک مکتب ایرانی نمایش عروسکی و اپرای ملی پدید می آید.
وی افزود: اولین انتخاب ما مکان کارگاه دکور قبلی تالار وحدت بود که به یک انباری نیمه متروکه تبدیل شده بود. کسانی که با ما کار می کردند، فکر می کردند که این یک کار کوتاه مدت است و فکر می کردند یک مکان موقت برای چند روز آماده می کنند و این فکر موقتی بودن چیره شده بود برکار و مصالحی که به کار می بردند. ما «رستم و سهراب» را به مدت سه ماه پیاپی اجرا کردیم؛ کسی باور نمی کرد که این کار موقت نیست. بعد از آن با حداقل بودجه اپرای مکبث را تولید کردم و هر کدام از تولیداتی که انجام می شد، بر دوام و استحکام صحنه اضافه می کردیم . چون در هر بار اجرا نزدیک به ۳۰ یا ۳۵ نفر روی پل های صحنه هستند و ممکن بود این پل بشکند و افراد آسیب ببینند.
غریب پور اظهار کرد: امسال پس از ۱۵ سال استفاده از صحنه، من تقاضا کردم مواد و مصالح و نیروی کار برای استحکام بخشی در اختیار من قرار بگیرد تا سن تالار فردوسی تکمیل شود. خوشبختانه با کمک آقای صفیپور و بنیاد فرهنگی هنری رودکی هر آنچه می خواستیم تهیه شد تا تالار فردوسی یک استحکام بخشی دائمی پیدا کند. طی زمانی که از صحنه استفاده کرده بودیم صحنه ناهمواری پیدا کرده بود و پل بازیگران دچار آسیب شدید شده بود. دراین استحکام بخشی خوشبختانه همه اینها رفع شد. در اجرای اپرای عشق براساس داستان شیخ صنعان و دختر ترسا که به زودی در تالار فردوسی روی صحنه می رود ما با صحنه ای روبرو می شویم که کمترین اشکال را دارد و مستحکم است. این استحکام بخشی با کار شبانه روزی، نزدیک به یک ماه و نیم زمان برد و مصالح و ستونهای صحنه که دائمی نبود تعویض و الان صحنه کاملا استاندارد شده و استحکام دائمی دارد.
وی در مورد موزه عروسکی جنب تالار فردوسی افزود: موزه عروسکی در آغاز با همکاری معاونت هنری و موزه هنرهای معاصر شکل گرفت و با فضایی که بنیاد فرهنگی هنری رودکی در اختیارمان گذاشت ما توانستیم این کار را به سرانجام برسانیم.بنابراین فضای تالار فردوسی نسبت به روز اول که ما آغاز کردیم تا به الان یک روند معجزه آسا پیدا کرده است.
غریبپور ادامه داد: من عاشقانه و مستمر کار کردهام و این ۱۵ سال در اختیار مجموعه بودم؛ بنیاد فرهنگی هنری رودکی، هم از لحاظ مالی و هم فضا کمک کرده و خوشبختانه الان در جایگاه بهتری قرار داریم. گارگاه های متروکه تالار وحدت در این سال ها تبدیل به موزه عروسکی، تالار حافظ و مرکز آموزش بنیاد شد و در کنار اتفاقاتی که در تالار فردوسی رخ داد مجموعه فعلی به صورت یک مجموعه هنری کامل در آمده است.
وی در مورد اجرای اپراها در سایر شهرها و خصوصا شهرای کوچک گفت:ما به ازای این صحنه یک صحنه سیار داریم که اخیرا در مازندران اجرا داشتیم. ما برای اجرای اپرا در شهرهای کوچک مشکل داریم؛ فضای مناسب صحنه ای ندارند، امروز متاسفانه سالن هایی که طراحی می کنند، کمترین فضا را به صحنه می دهند و فضای صحنه استاندارد نیست، در حالیکه عمق و ارتفاع صحنه برای اجرای اپرای عروسکی و تئاتر حیاتی است. مدیر عامل بنیاد رودکی پیشنهاد کردند که امکانی فراهم شود تا ما بتوانیم به صورت کامل سالن سیار را بسازیم که کار را در شهرهای کوچک هم اجرا کنیم. ما در حال برآورد و استعلام از کارخانه های مختلف هستیم تا بتوانیم این کار را بکنیم. در شیراز اپرای عاشورا، مولوی و حافظ را اجرا کردیم و در حال برنامه ریزی برای اجرای اپرای سعدی هستیم. همچنین رستم و سهراب را فروردین امسال در مشهد اجرا کردیم.
غریب پور در مورد اجرای تور ایران گفت: پیشنهاد آقای صفی پور این بود که ما تور ایران را که من مدتها آرزو می کردم را برگزار کنیم و به دنبال این هستیم که در سال ۹۸ این امر عملی شود.
وی افزود : برای مثال ما لیلی مجنون را به زبان ترکی اجرا کردیم و این چقدر بهتر است که این کار در استان های آذری زبان اجرا شود. اپرای های دیگر مثلا سعدی و حافظ متعلق به شیراز و خواجوی کرمانی که به دنبال ساخت آن هستیم، متعلق به کرمان است.
سرپرست گروه تئاتر «آران» در مورد هنر اپرای عروسکی افزود تأکید کرد: این هنر باید توسعه پیدا کند، نه تنها از نظر تکنیکی بلکه از نظر محتوایی؛ تمام کوشش ما این است که ادبیات منظوم ارزشمند ایران را روی صحنه ببریم. اگر ما دهها سال تولید کنیم باز هم سوژه و داستان و عناصر دراماتیک وجود دارد که می توانیم به اجرا در آوریم و حیف است که این منبع لایزال ادبیات کهن ایران مورد استفاده قرار نگیرد.
