برچسب: اینستاگرام

جواد خواجوی که این روزها با نمایش «تب» در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود درباره حضورش در این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: نمایش «تب» به کارگردانی رؤیا کاکاخانی پیش از این با بازی نادر فلاح به صحنه می‌رفت که به دلیل مشغله ایشان و تعهدشان به کاری دیگر من به جای وی به گروه پیوستم. ساعد سهیلی با من تماس گرفت و پیشنهاد همکاری در این کار را مطرح کرد. من بلافاصله بعد از خواندن نمایشنامه بازی در نمایش را پذیرفتم چون از متن خیلی خوشم آمد.

وی ادامه داد: معتقدم مهمترین عنصر نمایش، متن آن است و نمایشنامه «تب» نوشته والاس شأن هم خیلی خوب نوشته شده و پر از حرف است. ابتدا قرار بود ۱۰-۱۵ روز زمان برای تمرین داشته باشیم چون حفظ کردن یک متن مونولوگ حداقل یک ماه وقت می‌خواهد اما به دلیل فشرده شدن برنامه‌ها بعد از اینکه من کارگردان نمایش خانم کاکاخانی را در دفتر ساعد سهیلی ملاقات کردم دقیقاً یک هفته بعدش روی صحنه رفتم و عملاً ۵ روز تمرین داشتیم. البته میزانسن و نور و فضاسازی نمایش به دلیل اینکه قبلاً اجرا شده بود، مشخص بود اما تلاش کردم خودم را به اجرا برسانم و تغییرات کوچکی هم مثل ساز زدن در نقش ایجاد کنم و نوع برخوردم با کاراکتری که ایفا می‌کنم، متفاوت باشد. کاراکتری که نقشش را ایفا می‌کنم سن و سال و جنسیت مشخصی ندارد و در کشورهای مختلفی بازیگران زن هم نقشش را ایفا کرده‌اند چون مهم، مطلبی است که قصد بیانش را دارد.

خواجوی درباره دلایلی که باعث پذیرفتن یک نقش می‌شود، بیان کرد: برای من همه جوانب یک کار مهم است و فرقی ندارد که نمایش مونولوگ باشد یا دیالوگ محور. برایم آرامشی که پشت صحنه تئاتر و در یک گروه جریان دارد از همه چیز مهمتر است. پیش از این نیز در نمایشی به عنوان «دراکولا» در مشهد به صحنه رفتم که تفاوت زیادی با این کار داشت و اثری با پروداکشن بزرگ و پربازیگر بود. من همیشه پیگیر تئاتر بودم و از بچه‌گی نه اینکه روی صحنه باشم بلکه در پشت صحنه تئاتر کار می‌کردم و جایی هم که فرصت پیدا کردم روی صحنه آمده‌ام. بیشتر هم تئاتر خیابانی کار کردم. ممکن است مردم من را از طریق فضای مجازی شناخته باشند اما زندگی من با تئاتر گره خورده است و همیشه از تئاتر استقبال می‌کنم چون تئاتر برای یک بازیگر مهمترین و بزرگترین اتفاق است. اینگونه نیست که مثلاً اگر جواد خواجوی ۴ میلیون فالور دارد الان باید سالن نمایشش پر از تماشاگر باشد. این خود نمایش است که خودش را بالا می‌کشد. حتی ممکن است اگر فالورهای من این نمایش را ببینند من را آنفالو کنند چون چیزی که از من توقف دارند، نیست

این بازیگر با اشاره به اینکه ترجیح می‌دهد در تئاتر بیشتر فعال باشد یا حوزه تصویر یادآور شد: قطعاً در این زمانه بیشتر بازیگران دوست دارند فیلم سینمایی و سریال کار کنند اما بازیگران خوبی هم داریم که هم در حوزه تصویر فعال هستند هم هر زمان فرصتش فراهم شود روی صحنه تئاتر هم می آیند. در هر حال نمی‌شود تئاتر را ول کرد چون هم نیاز است و هم عشق. البته برخی هم هستند که علاقه‌ای به حضور در تئاتر ندارند. بازی در نمایش «تب» تا امروز سخت‌ترین کاری بوده که انجام دادم چون واقعاً ۵ روز تمرین برای حفظ کردن یک متن سنگین ۱۵ صفحه‌ای مدت زمان خیلی کمی است چه برسد به اینکه میزانسن و حس و موارد دیگر را در آن دخیل کنید. اما خوشبختانه با انرژی مضاعفی که گذاشتیم این اتفاق به خوبی افتاد و نمایش نیز با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده است.

وی با اشاره به اینکه تعداد فالورهای یک فرد در فضای مجازی تضمین کننده استقبال از کارش در محیط بیرون نیست، عنوان کرد: اینگونه نیست که مثلاً اگر جواد خواجوی ۴ میلیون فالور دارد الان باید سالن نمایشش پر از تماشاگر باشد. ما برای جذب مخاطب در نمایش «تب» آرام آرام جلو آمدیم و از تعداد کم تماشاگر، این روزها به استقبال از نمایش رسیدیم. چندسال قبل که در نمایشی ایفای نقش می‌کردم از چند نفر مصاحبه‌هایی دیدم مبنی بر اینکه شاخ‌های مجازی به تئاتر آمده‌اند و می‌خواهند از این طریق تماشاگر به سالن‌ها بکشانند در حالی که سیستم تئاتر کاملاً متفاوت است و شاید بتوان یکی دو روز به این طریق تماشاگر را جذب سالن کرد اما این خود تماشاگر تئاتر است که تماشاگر را به سالن می‌آورد نه تبلیغات اینستاگرامی و تعداد فالورهای یک فرد.

بازیگر سریال «سرباز» افزود: البته تبلیغات برای یک نمایش خیلی خوب است اما این خود نمایش است که خودش را بالا می‌کشد. حتی ممکن است اگر فالورهای من این نمایش را ببینند من را آنفالو کنند چون چیزی که از من توقف دارند، نیست. این نمایش را خود مخاطب تئاتر باید ببیند و خوشبختانه این اتفاق افتاده است و بازخوردهای رویایی و جذابی در این مدت دریافت کرده‌ام. همین که توانستم نقشی را که نادر فلاح بازی کرده برعهده بگیرم کار بزرگی کردم. نادر فلاح یکی از اسم‌های سنگین تئاتر و از بزرگان این حرفه است و من خوشحالم توانستم جا پای چنین فردی بگذارم.

خواجوی درباره حضورش در سریال «یاغی» بیان کرد: تا امروز بازخورد منفی از حضورم در سریال «یاغی» نشنیده‌ام البته قرار هم نبود من در این سریال کار عجیب و غریبی بکنم. کلاً مطرح شدن در فضای مجازی در کنار نکات مثبتش بدی‌هایی هم دارد. من اصلاً آدم فضای مجازی نبودم چون سینما خوانده بودم و از قدیم هم تئاتر کار می‌کردم. در واقع باید بگویم بدون برنامه ریزی و قصد قبلی پیج من در اینستاگرام دیده شد. البته من برای مخاطبانم ارزش قائل هستم و آنها را دوست دارم اما وقتی فردی را به همان شیوه فضای مجازی می‌شناسند دیگر سخت او را در نقش‌های دیگر باور می‌کنند.

وی در پایان صحبت‌هایش متذکر شد: البته هرکس برای پذیرفته شدن در محیطی خارج از فضای مجازی ترفند و برنامه‌ای دارد اما تلاشی که من برای حضور در سریال «یاغی» انجام دادم این بود که به مدت یک سال در صفحه ام فعالیت خیلی کمی داشتم و میزان تبلیغاتم را بسیار کمتر کردم. حتی چهره ام را به مدت یک سال در صفحه ام به نمایش نگذاشتم تا نقشم در سریال باورپذیر شود. درست است که نقش کوچکی برعهده دارم اما شخصیت تأثیرگذاری است و روی زندگی من نیز تأثیر زیادی گذاشته است چون مهمترین نقشی است که در دنیای تصویر بازی کردم و این مساله برایم خیلی اهمیت دارد. تلاش می‌کنم مرحله به مرحله جلو بیایم و انتخاب‌های متفاوتی داشته باشم که به من چیزی اضافه کند. همانطور که بازی ام در سریال «نوروزرنگی» هم دیده شود و حتی نامزد دریافت جشن حافظ نیز شدم که برایم خوشایند بود.

نمایش «تب» به نویسندگی والاس شأن، کارگردانی رویاکاکاخانی و تهیه کنندگی ساعد سهیلی تا ۲۹ شهریور ماه هر شب ساعت ۲۰:۱۵ با بازی جواد خواجوی در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

تئاتر آنلاین-گروه هنر- آروین موذن‌زاده: در طول ۱۵ ماه گذشته که پاندمی کرونا تاثیرات مخربی بر فعالیت‌های تئاتری و زندگی اهالی تئاتر گذاشته است توجه عده‌ای از هنرمندان و فعالان این عرصه به جایگزین‌هایی مانند اجرای تئاتر به صورت آنلاین و فعالیت‌های جسته و گریخته دیگری در فضای مجازی و یا تولید محدود نمایش‌های کوتاه و یا تله تئاتر ارزشمند است.

مونا فرجاد نیز از جمله هنرمندانی است که این روزها به صورت شخصی و خودخواسته مونولوگ‌های کوتاهی را براساس ادبیات عامه ضبط می‌کند که هر هفته از صفحه شخصی‌اش در فضای اینستاگرام برای مخاطبان به اشتراک گذاشته می‌شود. فرجاد در این مدت کوتاه توانسته مخاطبان زیادی را به خود جذب کند. او بدون امکانات و در منزل شخصی‌اش، با دوربین موبایل و گاهی همراهی یک نوازنده، دست به تولید «تک‌گویی‌های زنانه بر اساس حروف الفبا» زده است؛ اجرایی که تنها بر خلاقیت فردی و مونولوگ‌های متنوع و کوتاه که توسط یکی از دوستان نویسنده‌اش نوشته می‌شود، استوار است.

این قطعات نمایشی را شاید از لحاظ اصولی نتوان جزو تئاتر آنلاین به حساب آورد چون این ویدئوها از قبل ضبط شده و بعد به صورت آفلاین منتشر می‌شوند و مخاطبان نمی‌توانند به صورت زنده کنش‌های بازیگر را جلوی دوربین دنبال کنند و از زیرساخت‌ها و تجهیزات حرفه‌ای که لازمه ضبط یک نمایش آنلاین یا حتی فیلم‌تئاتر است نیز برای ضبط این مونولوگ‌ها استفاده نمی‌شود اما همین تلاش در شرایط کرونازده تئاتر می‌تواند به عنوان نقطه امیدی برای چنین فعالیت‌هایی در فضای مجازی از جانب هنرمندان تبدیل شود.

در همین راستا گفتگویی با مونا فرجاد انجام دادیم که در ادامه می‌خوانید:

* ایده تک‌گویی‌های زنانه چطور شکل گرفت چون شما جزو معدود هنرمندانی هستید که بدون انتظار و توقع از بخش دولتی، خودتان دست به کار شده‌اید تا از این رخوت دوران کرونا بیرون بیایید؟

با شروع کرونا مثل همه افراد فکر می‌کردم این بیماری چند ماه بیشتر طول نمی‌کشد و بعد همه چیز به حالت اولیه برمی‌گردد اما دیدیم که این‌طور نبود و بحران بیماری همچنان ادامه دارد. در طول این مدت به شدت دلتنگ دیدن و بازی کردن در تئاتر بودم بنابراین فکر کردم شاید خیلی‌های دیگر هم مثل من دلتنگ تئاتر هستند از این رو تصمیم گرفتم در صفحه اینستاگرام خودم که این روزها به صورت رسانه‌ای مجازی درآمده که در اختیار هر شخصی قرار دارد دست به تولید نمایش‌های کوتاهی بزنم. احساسم این بود شاید افرادی که به هر دلیلی صفحه‌ام را دنبال می‌کنند، دوست دارند از من اطلاعاتی داشته باشند بنابراین تولید این تک گویی‌ها شاید برایشان جالب باشد.

* چطور تک‌گویی را برای اجرا انتخاب کردید؟

به این دلیل که وقتی شرایط، پاندمی است و قرار است فاصله اجتماعی رعایت شود و امکان حضور جمعی در یک مکان بسته وجود ندارد تنها نمایش تک گویی امکان پذیر است به این ترتیب دیگر نیاز به همراهی افراد دیگری به عنوان بازیگر و یا عوامل پشت صحنه نیست و من به تنهایی می‌توانم از پس اجرا بربیایم.

با دوست نویسنده‌ام که گپ زدم به پیشنهاد وی قرار شد از کتاب «فرهنگ لغات عامیانه» محمدعلی جمال زاده استفاده کنیم و هربار یک قطعه نمایشی را براساس حروف الفبا در صفحه من پخش کنیم. علت اینکه از تک‌گویی‌های موجود و مونولوگ‌هایی که چاپ شدند و در بازار موجود هستند استفاده نکردیم این بود که تعدادی از آنها خیلی خوب و درجه یک بودند که قبلاً کار شدند و یک تعدادشان هم حداقل من دوست شان ندارم و سلیقه من نیستند.

* چرا به سراغ آثار کلاسیک یا ادبیات نمایشی نرفتید؟

در نمایشنامه‌های کلاسیک یا آثار شناخته شده ادبیات نمایشی مونولوگ‌های جذابی وجود دارد اما به نظرم آمد شاید تنها کسانی که اهل تئاتر و تئاتر بین هستند با آن قطعه‌های نمایشی و مونولوگ‌ها ارتباط برقرار کنند در حالی که اینستاگرام در اختیار همه است و همه می‌توانند آن را ببینند بنابراین دوست داشتیم طیف وسیعی از افراد با این مونولوگ‌ها ارتباط برقرار کنند پس تصمیم گرفتیم دوست نویسنده من – که علاقه مند نیست نامش فاش شود – قصه‌هایی بنویسد که برای عموم جذاب‌تر باشد ضمن اینکه در دل خود آموزشی هم داشته باشد چون بازیادآوری کلمات و فرهنگ عامیانه و ضرب‌المثل‌هایی که همیشه وجود داشتند خودش به نوعی آموزش است.

شاید یکی مثل خود من بعضی کلمات را نشناسم و تا به حال با آنها و یا مفاهیمشان برخورد نکرده باشم اما این تک‌گویی‌ها فرصتی برای شناخت بهتر فرهنگ عامه و اصطلاحات کمتر رایج زبان فارسی که ممکن است به دست فراموشی سپرده شده باشند، فراهم می‌آورد. به شخصه دغدغه این را داشتم که یک کار فرهنگی انجام بدهم چون بعضی اوقات نباید منتظر دیگران بود و یا اینکه انتظار داشت از ارگان یا نهادی کمک و حمایت بگیرید به همین دلیل است که من با اندک امکانات و با آنچه به دستم می‌رسد و می‌تواند المانی از آن قطعه نمایشی مورد نظر باشد این تک گویی ها را ضبط می‌کنم.

در این روزها که تئاتر جزو مشاغل اولیه‌ای بوده که تعطیل شده است و به دلیل شرایط کرونا و رعایت پروتکل‌های بهداشتی، سالن‌ها با نصف ظرفیت کار می‌کنند و شاید خیلی‌ها هم به دلیل ترس از کرونا سراغ سالن‌ها ی نمایش نمی‌روند، تئاتر آنلاین، می‌تواند به عنوان امکانی برای زنده نگاه داشتن و نفس کشیدن در فضای تئاتر مورد استفاده قرار گیرد مثلاً در یکی از این تک‌گویی‌ها که در مورد حرف چ بود من لباس ژاپنی پوشیدم اما اولش می‌گویم منم «چانگ چینگ چون / سفیر چین و ماچین» خیلی از دوستان کامنت گذاشته بودند که این لباس ژاپنی است. بله من هم می‌دانم این لباس ژاپنی است ولی من نه پولی دارم که بخواهم بابتش طراح لباسی داشته باشم و نه لباس برایم بدوزند.

این کیمونو نشانه‌ای از خاور دور بود که همه ما وقتی کیمونو می‌بینیم یاد کشورهای چین، ژاپن و کره می‌افتیم و من نیز سعی کردم با المانی از آن کشور این قطعه نمایشی را کار کنم.

* چقدر به تئاتر آنلاین به عنوان یک امکان یا جایگزین تئاتر صحنه‌ای اعتقاد دارید؟ شیوه‌ای که بشود از آن کسب درآمد هم کرد.

هیچ وقت تئاتر آنلاین نمی‌تواند جایگزین تئاتر در صحنه باشد. اصلاً فضای صحنه، اینکه بازیگر و تماشاگر نفس به نفس همدیگر هستند، آن حس و حالی که روی صحنه شکل می‌گیرد، همگی در یک نمایش، زنده است. البته در تئاتر آنلاین هم همین طور است، ولی نفس به نفس تماشاگر نیستیم، حال دیگری دارد که به نظرم قابل جایگزینی نیست ولی در این روزها که تئاتر جزو مشاغل اولیه‌ای بوده که تعطیل شده است و به دلیل شرایط کرونا و رعایت پروتکل‌های بهداشتی، سالن‌ها با نصف ظرفیت کار می‌کنند و شاید خیلی‌ها هم به دلیل ترس از کرونا سراغ سالن‌های نمایش نمی‌روند، فکر می‌کنم تئاتر آنلاین، می‌تواند به عنوان امکانی برای زنده نگاه داشتن و نفس کشیدن در فضای تئاتر مورد استفاده قرار گیرد.

* فکر می‌کنید مدیریت دولتی باید به این قضیه ورود کند یا اینکه هنرمندان خودشان می‌تواند بدون حمایت موفق شوند.

چه بهتر که مدیریت دولتی به این فضا ورود و از لحاظ مالی از هنرمندان حمایت کند یا حداقل امکاناتی مثل استودیو و دوربین و تجهیزات فنی را در اختیارشان قرار دهد چون خود هنرمندان به تنهایی نمی‌توانند امکانات ضبط و تولید آثار را تامین و به تئاتر آنلاین به‌عنوان فضایی برای کسب درآمد فکر کنند مگر اینکه به بخش بازرگانی و چگونگی جذب سرمایه اشراف داشته باشند که باز هم فکر می‌کنم در شرایط اقتصادی این روزها کار بسیار مشکلی است یا اینکه ارگان‌ها و نهادهایی باشند که دغدغه فرهنگی دارند و بخواند در این زمینه سرمایه گذاری کنند. به هر حال اتفاق خوبی می‌افتد که بخش دولتی پشت گروه‌های تئاتری بایستد و از آنها حمایت کند.

در یک سال و نیم گذشته از جمله افرادی که خیلی متضرر شدند هنرمندانی و فعالانی هستند که در حوزه تئاتر کار می‌کنند، همان طور که می‌دانید تعدادی از سالن‌های تئاتر بسته شده‌اند، این بسته شدن سالن‌های تئاتری یعنی بیکاری تعدادی از بازیگران تئاتر، عوامل پشت صحنه، گروه صحنه، لباس، گریم، تبلیغات، حتی خدمه‌ای که در یک مجموعه فرهنگی هنری تئاتر کار می‌کنند چون وقتی تئاتر تعطیل شود آن فرد هم بیکار می‌شود. ببینید در این مدت چه تعداد زیادی از کار کردن محروم بوده‌اند و منبع درآمدی هم نداشته‌اند بنابراین اتفاق خوبی است اگر بخش خصوصی مانند حوزه سینما و برخی آثار تصویری بتواند به عنوان اسپانسر به این اتفاق ورود کند و به عنوان نمونه امکانی فراهم شود تا بتوان در پلتفورم‌های مختلف اقدام به نمایش تئاترهای آنلاین همراه با بلیت فروشی کرد.

* شما تقریباً بدون امکانات و بر پایه استعداد و خلاقیت فردی و البته متن‌های کوتاه جذاب در این مدت کوتاه توانستید مخاطب زیادی جذب کنید. به نظر خودتان چقدر زیرساخت و امکانات فنی برای شکل‌گیری چنین ایده‌ای مهم است. اگر امکانات بیشتری داشتید موفق تر می شدید یا اینکه اگر کارتان از طریق یکی از پلتفورم‌های دولتی پخش می‌شد مخاطب بیشتری داشت؟ البته به نظر می‌رسد دلیل موفقیت این کار علاوه بر خلاقیت فردی و بازی خوب، کوتاه بودن و در دسترس همه قرار داشتن در فضای اینستاگرام است.

اینکه می‌گویید بدون امکانات، درست است چون من واقعاً امکاناتی ندارم و بخش‌های نمایشی را در خانه و یکی، دو بخش نمایشی را در خانه دوستانم ضبط کردم. حتی تنها در دو سه کلیپ آخری که ضبط کردم سه پایه داشتم و خودم هنوز نتوانستم این وسیله را بخرم و قبل از آن در خانه زیر دوربین، میز می‌گذاشتم و اطراف آن را کتاب می‌چیدم تا موبایل ثابت شود. برای من تولید این تک گویی ها کار سختی بود چون همیشه به عنوان بازیگر در یک پروژه قرار می‌گرفتم، لباس و گریمم آماده بود، صحنه چیده شده بود و من فقط در آنجا وظیفه بازیگری داشتم نه اینکه دغدغه لباس داشته باشم و یا اینکه صحنه چطور باید چیده شود و زاویه دوربین و یا کیفیت صدا چگونه باشد.

به عنوان نمونه یکی از مشکلاتی که این نمایش‌های کوتاه دارد، این است که در برخی مواقع کیفیت صدا ضعیف می‌شود با اینکه من تلاش می‌کنم در تدوین، صدا را بالا ببرم ولی به هر حال صدا ی محیط وجود دارد و من با بلندگوی دوربینِ موبایل صدا را ضبط می‌کنم و متوجه وجود نواقص می‌شوم ولی اگر قرار بود فکر کنم برای خودم امکاناتی فراهم کنم و بعد بخواهم این نمایش‌ها را ضبط کنم، به دلیل اینکه در حال حاضر اجاره کردن تجهیزات و امکانات، کار هزینه‌بری است شاید از ادامه کار منصرف می‌شدم ولی تصمیم گرفتم این کار را با همین امکاناتی که در اختیار دارم، انجام دهم. البته در نظر دارم که حتماً یک هاشف که قابلیت اتصال به گوشی موبایل را داشته باشد، خریداری کنم که کیفیت صدا بهتر شود.

تا این لحظه به این فکر نکرده بودم که کارم از پلتفرم دولتی پخش شود. با خود فکر می‌کنم و می‌گویم مگر قرار است چقدر پول بدهند که کار انجام شده، سفارشی باشد. چه من و چه نویسنده متن، بدون هیچ چشم‌داشت مالی و فقط به دلیل اینکه کار فرهنگی کرده باشیم، انجام این کار را بر عهده گرفتیم.

در حال حاضر پلتفرم‌های مطرحی وجود دارند که گردش مالی در آنها رقم‌های بالایی دارد و بودجه‌های زیادی در اختیار سریال‌ها قرار می‌دهند که با هزینه‌های کلان ساخته شوند و چه خوب است که بتوانند این کار را برای تئاتر هم انجام دهند. شاید با یک بیستم هزینه‌هایی که برای یک سریال می‌کنند، بتوان تئاترهای خوبی به صورت آنلاین اجرا کرد و برای آنها بلیت‌فروشی و حتی جذب اسپانسر کرد پیش از این از من سوال شده بود که اگر سرمایه‌گذار یا تهیه‌کننده وجود داشته باشد، این کار را انجام می‌دهید؟ به این موضوع هم فکر نکرده بودم که چنین اتفاقی بیفتد چون اگر قرار است حضور یک سرمایه‌گذار یا تهیه‌کننده به معنای اعمال نظر بر متن‌ها، شکل اجرایی و همه این چیزها باشد، بهتر است این قطعه‌های نمایشی همین روند فرهنگی خودشان را داشته باشند. احساس من این است کاری که از دل برآید، بر دل نشیند. اینکه با هزینه کم بخواهم برای پلتفرمی با قوانین آنها کار کنم، ترجیح می‌دهم از صفحه موبایل خودم کارها را ضبط کنم و در اختیار کسانی که علاقه‌مند هستند، بدون آنکه هزینه‌ای بپردازند، قرار دهم.

در حال حاضر پلتفرم‌های مطرحی وجود دارند که گردش مالی در آنها رقم‌های بالایی دارد و بودجه‌های زیادی در اختیار سریال‌ها قرار می‌دهند که با هزینه‌های کلان ساخته شوند و چه خوب است که بتوانند این کار را برای تئاتر هم انجام دهند. شاید با یک بیستم هزینه‌هایی که برای یک سریال می‌کنند، بتوان تئاترهای خوبی به صورت آنلاین اجرا کرد و برای آنها بلیت‌فروشی و حتی جذب اسپانسر کرد تا هزینه‌هایشان نیز برگردد به شرط آنکه تنها به سراغ یک عده خاص برای تولید چنین آثاری نروند بلکه هنرمندانی را در نظر داشته باشند که در طول یک سال و نیم گذشته کار نکرده‌اند. البته اگر قرار باشد با کمک هزینه‌های اندکی که قبلاً برای اجرای نمایش‌های صحنه‌ای در نظر گرفته می‌شد دست به تولید تئاتر آنلاین زد، امکان پذیر نیست چون در این گونه تئاتری علاوه بر هزینه عوامل و اجرا، بحث ساخت‌وساز، دوربین، صدا، استودیو و مسائل فنی و تکنیکی نیز مطرح می‌شود.

امیدوارم حمایت دولتی یا بخش خصوصی شامل حال تئاتر شود و پلتفرم‌هایی که در حال حاضر وجود دارند به روش حرفه‌ای به این قضیه ورود کنند، نگاه حرفه‌ای به تئاتر داشته باشند و به این فکر کنند که می‌توان از تئاتر درآمدزایی کرد.

اوایل شروع پاندمی کرونا یک کمپانی تئاتری، نمایش‌های درجه یک و مهمی را که در انگلیس روی صحنه رفته بود، به صورت رایگان در یوتیوب در اختیار مخاطبان قرار می‌داد و مردم یک هفته فرصت داشتند که این آثار را تماشا کنند که تجربه لذت بخش و آموزشی بود. ما هم در ایران می‌توانیم با چنین ایده‌هایی هم کار فرهنگی بکنیم و هم به فکر درآمدزایی باشیم. حتی دولت می‌تواند در صورت حمایت بخش خصوصی از تئاتر درصدی از مالیات آنها را ببخشد تا پلتفورم ها تشویق به سرمایه گذاری در این حوزه شوند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن عکاسان خانه تئاتر، پری ناز آل آقا رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان خانه تئاتر و دبیر پویش «گالری مجازی» اعلام کرد با توجه به استقبال از این حرکت فرهنگی و هنری، هیات مدیره انجمن عکاسان خانه تئاتر تصمیم گرفت تا گام دوم پویش را برای تمام علاقه مندان به عکاسی تئاتر از سراسر کشور برپا کند.

آل آقا ادامه داد: پویش «گالری مجازی» با هدف حمایت از عکاسان عضو خانه تئاتر در شرایط فوق العاده پیش آمده ناشی از انتشار ویروس کرونا راه اندازی و با استقبال جامعه عکاسان تئاتر مواجه شد. همین امر باعث شد تا ما در ستاد برگزاری، فراخوان ٢ «گالری مجازی» را منتشر کنیم. در این گام کلیه علاقه مندان به عکاسی تئاتر در سرتاسر کشور می توانند آثار خود را به آدرس ایمیل ذکر شده در فراخوان ٢ ارسال کنند تا در این پویش همراه ما باشند.

ستاد برگزاری پویش «گالری مجازی» فراخوان گام دوم خود را به شرح ذیل منتشر کرد:

گام دوم پویش «گالری مجازی» در نیمه دوم اردیبهشت ماه سال جاری برگزار خواهد شد. باتوجه به درخواست تعداد کثیری از علاقه مندان به عکاسی تئاتر، فراخوان شماره ٢ «گالری مجازی» به شرح ذیل اعلام می شود:

شرایط نمایشگاه

شرکت برای تمامی عکاسان (تئاتر) آزاد است.

عکاسان می توانند آثار خود را بدون محدودیت زمان عکاسی از نمایش ها، به آدرس ایمیل (Theaterphotographer۹@gmail.com) ارسال کنند.

هر عکاس مجاز است حداکثر ۵ قطعه عکس ارسال کند.

استفاده خلاق و فوتومونتاژ برای عکس ها بلامانع است.

عکس های ارسالی به صورت Landscape (افقی) ارسال شود.

عکس ها با ابعاد سایز بزرگ حداکثر ۲۰ cm، فرمت JPG و رزلوشن ١٠٠Dpi ارسال شود.

ارسال مشخصات عکس از جمله نام نمایش، کارگردان و سال اجرا برای هر عکس الزامی است. (هرعکس Rename با مشخصات ذکر شده، ارسال شود.)

ارسال رزومه به صورت فایل word و همچنین عکس پرتره عکاس الزامی است.

توجه: ستاد برگزاری مسئولیتی در قبال صحت اطلاعات هنرمند و مالکیت عکس ها نداشته و ارسال آنها از سوی متقاضیان به منزله تایید تمام و کمال به منظور درج در توضیحات آلبوم عکس ها خواهد بود. بدیهی است ارسال آثار و رزومه توسط عکاس به منزله پذیرش کامل شرایط شرکت در نمایشگاه است.

ارسال شماره تلفن همراه عکاس ضروری است.

استفاده از واتر مارک و قاب برای عکس ها مجاز نیست.

هیأت انتخاب مجاز است تا در صورت عدم کیفیت مطلوب عکس، ابتدا به عکاس اعلام کند تا درصورت امکان جایگزینی صورت گیرد و در غیر این صورت آن را به نمایش نگذارد.

«گالری مجازی» در صفحه اینستاگرام انجمن عکاسان خانه تئاتر به نشانی itpforum بر پا خواهد شد.

گاهشمار نمایشگاه

ارسال آثار: از روز ١٠ لغایت ١٢ اردیبهشت ماه ١٣٩٩

افتتاح گالری: ۲۵ اردیبهشت ماه ١٣٩٩ ساعت ۲۰ در صفحه رسمی اینستاگرام انجمن عکاسان خانه تئاتر.

به تمامی عکاسانی که آثارشان به گالری راه پیدا کند، لوح گواهی شرکت در نمایشگاه از سوی خانه تئاتر اعطا خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین، از اسفند سال گذشته به واسطه شیوع ویروس کرونا، نهادها و محافل هنری بسیاری ناچار به تعطیلی اجباری برنامه‌های خود شدند که این موضوع چالش‌های فراوانی را برای هنرمندان به همراه داشته است. تئاتر نیز به عنوان یکی از تاثیرگذارترین محافل آموزش و رشد فرهنگ و هنر، از این قاعده مستثنی نمانده است. در همین راستا شهرام گیل‌آبادی کارگردان و مدیرعامل خانه تئاتر در گفتگویی آنلاین در فضای اینستاگرام با اکبر زنجانپور بازیگر و کارگردان باسابقه تئاتر ایران به بحث و گفتگو درباره چیستی تئاتر و شرایط هنر در دوران کرونا پرداخت.

در این گفتگو ابتدا اکبر زنجانپور تئاتر را اینگونه تعریف کرد: تئاتر ماحصل مواجهه یک‌سری تفکر، حرکت و یارگیری از سوی هنرمندان و از طرف دیگر مطالبه‌گران مطالب مهم انسانی است که همان مخاطبان نمایش هستند که با رودررویی این ۲ گروه در اجرا، به نور و تعالی انسانی می‌رسیم.

این استاد تئاتر که پیش از این در روز جهانی تئاتر، دغدغه اصلی خود را مردم، عشق به تئاتر و و رشد اندیشه جمعی جامعه معرفی کرده بود در پاسخ به اینکه آیا اگر زمان به عقب برگردد، همچنان کارهای قبلی را تکرار می‌کند، بیان کرد: من همچنان مایل هستم تمام کارهایی را که به صحنه بردم، دوباره اجرا کنم. خودم انرژی و عشق لازم به تئاتر را دارم اما باید از شرایط اضطراری کنونی بگذریم.

وی درباره تعطیلی کنونی سالن‌های تئاتر و تماشاخانه‌ها هم گفت: به ما دستور داده شده که از هم فاصله بگیریم و از طرفی ما وظیفه داریم که مدام مردم را ببینیم اما در شرایط کنونی باید سلامتی و حفظ مردم در اولویت قرار بگیرد.

روزگار نیازمند معجزه انسانی است

بازیگر نمایش «لیر شاه» درباره نجات هنر و جامعه در این شرایط عنوان کرد: اگر بخواهیم شرایط امروز را با ادبیات نمایشی تعریف کنیم، می‌توانم بگویم، لیر شاه در مقابل مسئولیت خود جا زده و همه چیز را به باد می‌دهد چون مسئولانه نگاه نکرده و فقط به خانواده خود فکر می‌کند اما امروز باید مخالف لیر حرکت کرده و روزگار را با معجزه انسانی و یک ترفند به جا، گذراند و انسان‌ها را نجات داد. ما هم وظیفه داریم به مردم دقیق نگاه کنیم حتی اگر منظورمان از مردم فقط یک نفر باشد. ما نباید بگوییم نمی‌شود و باید امید واقعی را به خانه بیاوریم. باید همه تلاش کنیم که تمام خانواده (که همین مردم سرزمین‌مان هستند) حفظ شوند. باید از شرایط کنونی به سلامت عبور کنیم هرچند همه در این شرایط در حال تلاش هستند اما کارهای دیگری لازم است انجام شود تا معجزه انسانی اتفاق بیفتد.

در ادامه زنجانپور درباره توالی ورود به نقش‌های خود گفت: من با تصور صحنه تئاتر، مقابل بازیگر (که خودم هستم) قرار می‌گیرم و با تمرین، در جایی درست وسط صحنه تئاتر، با او یکی می‌شوم. در این شرایط، آن نقش به عنوان فرزند من حقیقی و بازیگر به وجود می‌آید که نیمی از من واقعی و نیمی از شخصیت نمایش را در خود دارد.

شهرام گیل‌آبادی در این گفتگو، نظر اکبر زنجانپور را درباره تعدادی از بزرگان تئاتر پرسید که زنجانپور در پاسخ به این پرسش بهرام بیضایی را هنرمندی درجه یک معرفی کرد و در ادامه گفت: فردریک دورنمات را صاحب تفکر سیالی می‌دانم که انسان را از طریق تفکر نه قصه‌گویی معنا می‌کند برخلاف آنتوان چخوف که نمی‌داند از زندگی چه می‌خواهد. او شکارچی لحظات انسان است.

زنجانپور در بخش دیگری از این گفتگوی زنده اینترنتی درباره فعالیت‌های پیش رو توضیح داد: در حال حاضر تصمیم دارم به نمایش «سیر روز در شب» نوشته یوجین اونیل بپردازم. اونیل به رگ و پی انسان می‌زند و وارد ساحت غیرشفاف افراد شده و لحظات و تاریخ را تشریح می‌کند. این نمایش، روایت یک خانواده چهارنفره است که تمام افراد قصه‌ای جدا داشته و در نهایت محکوم به فنا هستند. این داستان نمایانگر نبودن عدالت اجتماعی است.

خوشبختی هنرمند، ایجاد شرایط کار برای اوست

زنجانپور درباره عدالت اجتماعی و بهبود اوضاع اهالی هنر هم گفت: خوشبختی برای هنرمند، ایجاد شرایط کار است. برای اینکه این اتفاق بیفتد باید مسئولانه به او نگاه کرد. در این سال‌ها به من و هیچ هنرمندی که صله‌بگیر نیست هرگز با نگاه عدالت اجتماعی برخورد نشده است هرچند بر این باورم که نباید شکایت کرد و منتظر معجزه‌ای از بیرون نشست.

بازیگر نمایش «شب هزار و یکم» درباره ایجاد شرایط کار برای تئاتری‌ها یادآور شد: شرایط کار هیچ‌وقت برای من به عنوان کارگردان فراهم نبوده و بخشی از انرژی لازم برای تئاتر را به ناچار خرج مسائل حاشیه‌ای کردم. در این میان همواره علاوه بر فراهم نبودن شرایط کار، بحث اقتصادی و دستمزدها هم بوده است. در حال حاضر نیز، این شرایط برای بسیاری از هنرمندان تئاتر، به‌خصوص در شرایط کنونی جامعه وجود دارد.

این بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون درباره حمایت از هنرمندان در این روزهای بحرانی بیان کرد: باید اول به این موضوع پرداخت که آیا در شرایط نرمال از هنرمندان حمایت می‌شود که در شرایط سخت چشم به این اتفاق داشته باشیم. بسیاری از اهالی تئاتر، تنها به‌خاطر عشق و اعتقاد به تئاتر هنوز بر صحنه می‌روند اما گاهی به‌خاطر پرداخت هزینه‌ها ناچار به ایفای نقش در هر اثری می‌شوند. در حالی که تئاتر متفکر نباید درگیر درآمدزایی و اجاره تماشاخانه باشد. در واقع اصل قضیه که تخصیص بودجه به تئاتر است، با بحران روبرو است.

به گفته این کارگردان تئاتر، هنرمند، افشاکننده پلشتی‌هاست اما خودش به شدت شکننده است. وی در پایان این گفتگوی زنده در این باره توضیح داد: هنرمند تا بی‌نهایت حساس است و ضربه‌پذیر بنابراین باید شرایطی ایجاد شود که احساس تنهایی نکند. هنرپیشه تئاتر، باید توان این را داشته باشد که به خوبی بر صحنه تئاتر حاضر شود و این موضوع نیازمند القای باور درست به هنرمند است. در این شرایط است که هنرمند می‌تواند تاریخ انسان را بنویسد.

به گزارش تئاتر آنلاین، پری ناز آل آقا رئیس انجمن عکاسان خانه تئاتراز برگزار نخستین دوره نمایشگاه مجازی عکس تئاتر با عنوان «گالری مجازی» خبر داد.

آل آقا اعلام کرد: نمایشگاه «گالری مجازی» در راستای حمایت از اعضا انجمن عکاسان خانه تئاتر در برابر شرایط پیش آمده ناشی از شیوع ویروس کرونا به صورت مجازی و در صفحه اینستاگرام انجمن مذکور، از تاریخ ۲۷ فروردین ماه برگزار خواهد شد.

وی در ادامه افزود: با توجه به شرایط پیش آمده و مشکلات فراوان صنفی و معیشتی برای کلیه هنرمندان عرصه تئاتر ما هم در انجمن عکاسان خانه تئاتر پیگیر مطالبات صنفی اعضا هستیم و یکی از طرح های اجرایی بنده، با همکاری سایر اعضای هیات مدیره انجمن، برپایی این گالری مجازی است تا هم به پویایی اعضا در دوران قرنطینه کمک کرده باشیم و هم بتوانیم از ظرفیت های فضای مجازی برای پیشبرد امور صنفی بهره مند شویم.

فراخوان «گالری مجازی» ویژه اعضای انجمن عکاسان خانه تئاتر به شرح زیر است:

دنیا این روزها برای تمام ساکنین اش عجیب شده، گویی طبیعت می خواهد درس عبرتی نشان انسان ها دهد. ما این روزها تنها ماندن و به دور از هم بودن را تجربه می‌کنیم. تنهایی که به دائمی بودنش باور نداریم و امید به روزهای پرهیاهو در آینده بسته ایم. حالا که به اجبار از هم دور مانده ایم، باید به فکر چاره ای بود که بیش ازین تنها نمانیم.

در روزگاری که شرایط بسیار پیچیده و دشواری پیش‌روی خانواده بزرگ تئاتر کشور قرار گرفته است با انتشار فراخوان «گالری مجازی» سعی می کنیم تا با استفاده از امکانات فضای مجازی، هنرمان را در روزهای قرنطینه زنده و پایدار نگه داریم.

انجمن عکاسان خانه تئاتر با هدف حمایت از عکاسان تئاتر که در شرایط پیش آمده بر اثر شیوع ویروس کرونا دچار مشکلات عدیده‌ایی شده‌اند نخستین دوره نمایشگاه عکس تئاتر «گالری مجازی» را برگزار می‌کند.

شرایط نمایشگاه:

شرکت برای تمامی اعضای انجمن عکاسان آزاد است.

اعضا می توانند آثار خود را (حداکثر ١٠ قطعه عکس) بدون محدودیت زمان عکاسی از نمایش ها، به ایمیل انجمن به نشانی itpforump@gmail.com ارسال کنند.

عکس ها با رزلوشن ١٠٠Dpi و فرمت Jpg ارسال شود. (ابعاد مناسب قابل استفاده در اینستاگرام)

«گالری مجازی» در صفحه اینستاگرام انجمن عکاسان خانه تئاتر بر پا خواهد شد.

ارسال مشخصات عکس از جمله نام نمایش، کارگردان و سال اجرا برای هر عکس الزامی است.

اولویت جانمایی آثار در اینستاگرام انجمن عکاسان خانه تئاتر، با اعضایی است که زودتر اقدام کرده و آثارشان را ارسال کرده اند.

گاه‌شمار نمایشگاه:

ارسال آثار: ٢٢ تا ٢٥ فروردین ماه.

آغاز گالری مجازی: ٢٧ فروردین ماه ساعت ۲۰

پس از ارزیابی نهایی آثار، توسط هیأت مدیره انجمن عکاسان از میان تمامی آثار ارسالی، سه نفر عکاس برگزیده و به آنها جایزه و لوح ویژه اهدا خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مرکز تئاتر مولوی، در ادامه برگزاری نشست های تخصصی مرکز تئاتر مولوی، چهارمین جلسه برنامه «پاراگراف» با عنوان تأملی بر نمایشنامه نویسی در تئاتر دانشگاهی و به صورت پرسش و پاسخ با حضور مهرداد کوروش نیا نویسنده نمایشنامه های «آخرین نامه»، «قرار»، «آقا لیلا» و … در روز چهارشنبه ۲۰ فروردین ساعت ۲۳ در صفحه رسمی اینستاگرام مرکز تئاتر مولوی برگزار می شود.

در این نشست آنلاین مهرداد کوروش نیا نمایشنامه نویس، فیلمنامه نویس، کارگردان تئاتر و مدرس دانشگاه به گفتگو با علاقه مندان و دانشجویان با محوریت چالش ها و فرصت های نمایشنامه نویسی در دوران دانشجویی می پردازد.

مخاطبان و علاقه مندان این برنامه گفتگو محور، می توانند قبل از این نشست سوالات خود را برای صفحه رسمی مرکز تئاتر مولوی ارسال کنند تا در خلال گفتگو مطرح شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، سارا حدادی از فعالان تئاتر در حوزه روابط عمومی و تبلیغات در این روزها که به دلیل جلوگیری از شیوع ویروس کرونا تماشاخانه‌ها و اجراهای تئاتری تعطیل هستند پروژه‌ای را با عنوان «گفتمان در باب تبلیغات تئاتر در قرنطینه» با محوریت «تبلیغات تئاتر در دوران قرنطینه و پسا قرنطینه» طراحی کرده که بخش ابتدایی آن از ۱۶ تا ۲۰ فروردین ماه در فضای لایو – live – اینستاگرام با میزبانی خودش و حضور ۵ نفر از فعالان حوزه تبلیغات برگزار شد.

حدادی در این باره به تئاتر آنلاین گفت: این روزها به واسطه شیوع ویروس کرونا و تعطیلی طولانی سالن‌های تئاتر، هنرمندان تئاتر دست به خلاقیت‌های زیادی برای ترغیب مردم به در خانه ماندن و تلاش برای سرگرم کردن آنها در فضای مجازی می‌زنند. همچنین با گسترش امکانات دنیای دیجیتال و ایجاد فضای لایو- live -در اینستاگرام فرصتی فراهم شده تا بتوانیم در این دوران در مورد موضوعات متفاوتی به گفتگو بنشینیم از همین رو تصمیم گرفتم تا با دعوت از تعدادی از فعالان حوزه روابط عمومی و تبلیغات مباحث مهمی چون تعطیلی سالن ها، تبلیغات و تئاتر آنلاین و… را مورد بررسی قرار دهیم.

وی ادامه داد: این روزها شاهد هستیم که بسیاری از هنرمندان و سلبریتی‌ها از فضای لایو اینستاگرام استفاده زیادی می‌کنند و من چون این لایوها را دنبال می‌کنم متوجه شدم که برخی از این لایوها دستاورد زیادی برای مردم ندارند چون حرف خاصی در آنجا زده نمی‌شود از همین رو به این نتیجه رسیدم که ما می‌توانیم از موقعیتی که در اختیارمان قرار گرفته، استفاده کرده و آن را تبدیل به فرصت کنیم. ما نه کارشناس هستیم و نه متخصص اما شاید در همین گپ و گفت‌هایی که می‌زنیم، بتوانیم به راهکاری برای این دوران و دوران پس از قرنطینه برسیم و و پیشنهاداتی را که مطرح می‌شود، عملی کنیم.

حدادی درباره حضور افرادی که در این پروژه حضور دارند، توضیح داد: در بخش اول این پروژه ایلیا شمس از تهران با موضوع تئاتر مجازی در کرونا و تبلیغات تئاتر در دوران پسا کرونا، مریم رودبارانی از تهران با موضوع وضعیت تماشاخانه‌های خصوصی در قرنطینه و پسا قرنطینه، علیرضا حسینی از ترکیه با موضوع تئاتر در کشور ترکیه در قرنطینه، آوا فیاض از تهران با موضوع برنامه ریزی در تبلیغات تئاتر در دوران پساکرونا در کنار من بودند و امشب ۲۰ فروردین نیز فرید حسینی از لندن با موضوع تئاتر لندن از نگاه یک مهاجر در فضای لایو حضور خواهد داشت.

وی در پایان صحبت‌هایش متذکر شد: با استقبالی که از این طرح شد و پیشنهاداتی که کاربران در طول گپ و گفت‌ها مطرح کردند، تصمیم دارم هفته آینده در بخش دوم این پروژه بیشتر درباره مدیاهای مختلف و همچنین استفاده از امکاناتی مثل پادکست با حضور مهمانانی متفاوت صحبت کنم. امیدوارم در پایان این گفتگوها، پیشنهادات سازنده‌ای مطرح شود و در نهایت ما بتوانیم این پیشنهادات را برای عملی شدن به صورت یک پروپوزال درآورده و در اختیار مکان‌هایی مثل تماشاخانه‌های خصوصی قرار دهیم.

به گزارش تئاتر آنلاین، سارا حدادی از فعالان تئاتر در حوزه روابط عمومی و تبلیغات در این روزها که به دلیل جلوگیری از شیوع ویروس کرونا تماشاخانه‌ها و اجراهای تئاتری تعطیل هستند پروژه‌ای را با عنوان «گفتمان در باب تبلیغات تئاتر در قرنطینه» با محوریت «تبلیغات تئاتر در دوران قرنطینه و پسا قرنطینه» طراحی کرده که بخش ابتدایی آن از ۱۶ تا ۲۰ فروردین ماه در فضای لایو – live – اینستاگرام با میزبانی خودش و حضور ۵ نفر از فعالان حوزه تبلیغات برگزار شد.

حدادی در این باره به تئاتر آنلاین گفت: این روزها به واسطه شیوع ویروس کرونا و تعطیلی طولانی سالن‌های تئاتر، هنرمندان تئاتر دست به خلاقیت‌های زیادی برای ترغیب مردم به در خانه ماندن و تلاش برای سرگرم کردن آنها در فضای مجازی می‌زنند. همچنین با گسترش امکانات دنیای دیجیتال و ایجاد فضای لایو- live -در اینستاگرام فرصتی فراهم شده تا بتوانیم در این دوران در مورد موضوعات متفاوتی به گفتگو بنشینیم از همین رو تصمیم گرفتم تا با دعوت از تعدادی از فعالان حوزه روابط عمومی و تبلیغات مباحث مهمی چون تعطیلی سالن ها، تبلیغات و تئاتر آنلاین و… را مورد بررسی قرار دهیم.

وی ادامه داد: این روزها شاهد هستیم که بسیاری از هنرمندان و سلبریتی‌ها از فضای لایو اینستاگرام استفاده زیادی می‌کنند و من چون این لایوها را دنبال می‌کنم متوجه شدم که برخی از این لایوها دستاورد زیادی برای مردم ندارند چون حرف خاصی در آنجا زده نمی‌شود از همین رو به این نتیجه رسیدم که ما می‌توانیم از موقعیتی که در اختیارمان قرار گرفته، استفاده کرده و آن را تبدیل به فرصت کنیم. ما نه کارشناس هستیم و نه متخصص اما شاید در همین گپ و گفت‌هایی که می‌زنیم، بتوانیم به راهکاری برای این دوران و دوران پس از قرنطینه برسیم و و پیشنهاداتی را که مطرح می‌شود، عملی کنیم.

حدادی درباره حضور افرادی که در این پروژه حضور دارند، توضیح داد: در بخش اول این پروژه ایلیا شمس از تهران با موضوع تئاتر مجازی در کرونا و تبلیغات تئاتر در دوران پسا کرونا، مریم رودبارانی از تهران با موضوع وضعیت تماشاخانه‌های خصوصی در قرنطینه و پسا قرنطینه، علیرضا حسینی از ترکیه با موضوع تئاتر در کشور ترکیه در قرنطینه، آوا فیاض از تهران با موضوع برنامه ریزی در تبلیغات تئاتر در دوران پساکرونا در کنار من بودند و امشب ۲۰ فروردین نیز فرید حسینی از لندن با موضوع تئاتر لندن از نگاه یک مهاجر در فضای لایو حضور خواهد داشت.

وی در پایان صحبت‌هایش متذکر شد: با استقبالی که از این طرح شد و پیشنهاداتی که کاربران در طول گپ و گفت‌ها مطرح کردند، تصمیم دارم هفته آینده در بخش دوم این پروژه بیشتر درباره مدیاهای مختلف و همچنین استفاده از امکاناتی مثل پادکست با حضور مهمانانی متفاوت صحبت کنم. امیدوارم در پایان این گفتگوها، پیشنهادات سازنده‌ای مطرح شود و در نهایت ما بتوانیم این پیشنهادات را برای عملی شدن به صورت یک پروپوزال درآورده و در اختیار مکان‌هایی مثل تماشاخانه‌های خصوصی قرار دهیم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی رادیو، قرار است از این پس هر شب ساعت ۲۳ یک ویژه برنامه برای مخاطبان در اینستاگرام رادیو نمایش پخش شود.

نخستین برنامه نیز کتاب گویای «آب هرگز نمی میرد،» است که خاطرات سردار شهید میرزا محمد سلگی، فرمانده گردان ۱۵۲ حضرت ابالفضل لشکر ۳۲ انصارالحسین خواهد بود که از امشب ۱۹ فروردین پخش می شود.

علاقه مندان برای دنبال کردن صفحه اینستاگرام رادیو نمایش می توانند به آدرس radionamayesh۱۰۷۵@ مراجعه کنند.

آریان رضایی که شب گذشته ۱۷ فروردین ماه نمایش «تماس تصویری» را به صورت آنلاین در فضای لایو اینستاگرام اجرا کرده است درباره این تجربه به تئاتر آنلاین گفت: ایده شکل‌گیری نمایش به صورت آنلاین از قبل همراه من بود و به عنوان یکی از بخش‌های نمایش «دیور» که ۲ سال قبل به صحنه رفت عملی شده بود به شکلی که در آن نمایش یک بخش به صورت لایو و از طریق فضای دیجیتال اجرا می‌شد در ادامه آن ایده، به این نتیجه رسیدم که می‌شود یک نمایش را به‌صورت کامل به این شیوه اجرا کرد از همین رو متنی را هم برای چنین اجرایی به نگارش درآورده بودم.

وی ادامه داد: با اتفاقاتی که این روزها شاهدش هستیم و شیوع ویروس کرونا که منجر به تعطیلی همه تماشاخانه‌ها و نمایش‌های روی صحنه شده است نیما دهقانی از هنرمندان تئاتر که در حوزه تئاتر دیجیتال فعال است پیشنهاد اجرای نمایشی را در این حوزه مطرح کرد که من نیز پذیرفتم چون شرکت در این فستیوال که «ارتباط مجدد» نام دارم برایم به نوعی آزمون و خطا است چون به دنبال این هستم که فرم اجراهای تعاملی را که چندین سال است روی آن متمرکز هستم در حوزه تئاتر دیجیتال نیز دنبال کنم. در همین راستا نمایش «ارتباط تصویری» شب گذشته با اجرای گری امین میری و فرنوش نیک اندیش به صورت آن لاین اجرا شد که بازخورد خوبی نیز از سوی دنبال کنندگان داشت.

وی درباره داستان این اجرای آنلاین توضیح داد: این اجرا نیز در راستای نمایش‌های قبلی بود که به صحنه بردم و روی مسایل زناشویی تمرکز داشت به این ترتیب که زن و شوهری در همین روزهای کرونایی با یکدیگر اختلاف پیدا می‌کنند و مرد خانه را ترک می‌کند و به منزل دوستش می‌رود. او با پیشنهاد دوستش تصمیم می‌گیرد به صورت ویدئوکال با همسرش ارتباط برقرار کند و مشکلاتشان را مطرح و حل کنند.

این کارگردان تئاتر یادآور شد: تصمیم دارم اجراهای آن لاین دیگری جدا از حضور در این فستیوال و به صورت مستقل داشته باشم که البته این اجراها ممکن است با این نمایش و یا نمایش‌های دیگری که در حال نوشتنشان هستم، باشد چون با وجود تعطیلات اجباری که به نظر می‌رسد همچنان با آن روبرو هستیم فرصت خوبی است که حضور در حوزه رسانه‌های دیجیتال را نیز تجربه کنم.

رضایی در پایان صحبت هایش درباره این فستیوال توضیح داد: این فستیوال آنلاین به صورت بین‌المللی و در فضای اینستاگرام برگزار می‌شود و هنرمندان خارجی نیز در آن حضور دارند. در فستیوال «ارتباط مجدد» علاوه بر اجراهای تئاتری، شامل اجرای موسیقی و گپ و گفت با موضوعات مختلف هم می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، زمانی در تئاتر ایران تبلیغ حضور چهره‌ای سینمایی برای برخی گروه‌ها، ویژگی مهمی قلمداد می‌شد و این گروه‌ها برای درآمدزایی و جذب مخاطب بیشتر سراغ برخی سلبریتی‌های سینمایی که حتی در دوران نوجوانی و جوانی هم صحنه تئاتر غیرحرفه‌ای را تجربه نکرده بودند، می‌رفتند.

در زمانی که این جریان در تئاتر پررنگ شده بود، برخی حرکت تئاتری‌ها به سمت این سلبریتی‌ها را ناشی از شکل گرفتن «تئاتر خصوصی» و شرایط نابسامان گیشه تئاترها می‌دانستند و در عین حال برخی تئاتری‌ها هم معتقد بودند که حضور سلبریتی‌های سینمایی و جذب مخاطب بیشتر برای تئاتر نه تنها امری منفی که مثبت است.

البته تجربه نشان داد که حضور بسیاری از این «سلبریتی‌های صحنه ندیده» کمکی به فروش و گیشه گروه‌های تئاتری هم نکرد. برخی نمایش‌ها با وجود حضور این افراد نتوانستند به آرزوی فروش بالا دست پیدا کنند و اثرشان محکوم به شکست شد؛ در مواردی انگشت‌شمار نیز این اتفاق رخ نداد.

حالا در تئاتر ایران تب و تاب استفاده از سلبریتی‌های سینمایی جای خود را به تب و تاب استفاده از سلبریتی‌های مجازی داده است؛ افرادی که با داشتن صفحه‌ای اینستاگرامی با فالوورهای چند صدهزار نفری یا در مواردی میلیونی، مورد توجه برخی گروه‌های تئاتری قرار گرفته‌اند.

حضور بر صحنه تئاتر و اجرای اثری نمایشی با پشتوانه حضور سلبریتی‌ها و یا پرداخت هزینه بالا برای اجاره سالن‌های خصوصی، نه تنها بر کیفیت تئاتر و اجراهای تئاتری اضافه نمی‌کند، بلکه باعث افت آن می‌شودچندی است که در برخی تبلیغ‌های تئاتری شاهد ذکر چنین جمله‌ای هستیم که «با حضور چهره شناخته شده اینستاگرام».

در جدیدترین تبلیغ تئاتر نیز که طی روزهای اخیر در فضای رسانه‌ای دیده شده و درباره یک اثر نمایشی است که در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه خواهد رفت نیز چنین آمده: «مهیار حسن از چهره‌های مشهور اینستاگرام که در فضای مجازی فعالیت‌ چشم‌گیری دارد در نمایش «…» به کارگردانی «…» در نقش یک شهید بازی خواهد کرد.»

از سوی دیگر چهره محمد زارع از برندگان مسابقه تلویزیونی «عصر جدید» هم در تبلیغات فضای مجازی یک اثر نمایشی دیگر دیده می‌شود؛ حضوری که به طور حتم پشتوانه‌اش حرکت‌های نمایشی زارع و مطرح شدن نام او در یک برنامه تلویزیونی است و نه توانایی وی در عرصه بازیگری.

شاید این نکته باز هم در بین خانواده تئاتر مطرح شود که چرا و چگونه افرادی که تجربه فعالیت حرفه‌ای در عرصه تئاتر را ندارند به راحتی مجوز حضور بر صحنه تئاتر را پیدا می‌کنند و در این حال برخی نیز معتقد باشند که چنین حضوری به نفع تئاتر و جذب مخاطب بیشتر است. در عین حال نباید این مهم را فراموش کرد که وقتی متولی دولتی تئاتر از جیب مخاطبان تئاتر ارتزاق می‌کند و گروه‌ها مجبورند به هر قیمتی فروش گیشه خود را تأمین کنند، نقد کردن این روند محلی از اعراب ندارد.

ولی باید به این نکته نیز توجه داشت که حضور بر صحنه تئاتر و اجرای اثری نمایشی با پشتوانه حضور سلبریتی‌ها و یا پرداخت هزینه بالا برای اجاره سالن‌های خصوصی، نه تنها بر کیفیت تئاتر و اجراهای تئاتری اضافه نمی‌کند بلکه باعث افت آن می‌شود.

بسیاری از گروه‌های جوان و توانای تئاتر با کمترین حمایت، اجراهای موفقی را در سالن‌های دولتی به صحنه می‌برند اما از سوی سالن‌های خصوصی به دلیل نداشتن چهره بازیگری و سلبریتی و همچنین نداشتن بودجه لازم برای پرداخت هزینه اجاره سالن طرد می‌شوند.

روند کنونی تئاتر و متکی شدن آن به استفاده از ظرفیت سلبریتی‌های مجازی و افرادی که به هر دلیلی غیر از توانایی و تخصص در بازیگری مطرح شده‌اند، خطری است که تئاتر ایران را بیش از پیش تهدید می‌کند.