برچسب: اولیور استون

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، در حالی که بسیاری از نقدها برای «اوپنهایمر» کریستوفر نولان آن را یادآور «JFK» اولیور استون از یک حماسه تاریخی دانسته‌اند، اکنون خود استون به آخرین دستاورد نولان توجه کرده است.

برنده اسکار برای فیلم «جوخه»، در رسانه‌های اجتماعی «اوپنهایمر» نولان را یک فیلم کلاسیک جدید دانست و فاش کرد در گذشته مدتی به ساختن فیلمی درباره فیزیکدان نظری و پدر بمب اتمی یعنی جی رابرت اوپنهایمر فکر کرده است.

استون نوشته: تماشای فیلم ۳ ساعته «اوپنهایمر» را که روایت کریس نولان بود تمام کردم. فیلمنامه او لایه لایه و جذاب است. من که با کتاب کای برد و مارتین جی شروین آشنا بودم، یک بار پروژه را رد کردم زیرا نتوانستم به اصل آن راه پیدا کنم. نولان آن را پیدا کرده است.

استون ادامه داد: کار او حیرت‌انگیز و چشم‌نواز است. او مجموعه‌ای از رویدادها را می‌گیرد و آن‌ها را به سیلی از کنش هیجان‌انگیز در تمام دیالوگ‌ها تبدیل می‌کند. هر بازیگری برای من غافلگیرکننده است، مخصوصاً کیلیان مورفی، که با آن چشمانش نقش نابغه‌ای مثل اوپنهایمر را کاملا طبیعی بازی می‌کند.

استون در پایان گفت: «اوپنهایمر» یک اثر کلاسیک است که هرگز باور نمی‌کردم در این شرایط ساخته شود. براوو!

استون تنها کارگردان برجسته‌ای نیست که به ستایش حماسه نولان پرداخته است. قبل از اکران «اوپنهایمر» در سینماها، پل شریدر کارگردان و فیلمنامه‌نویس «راننده تاکسی» هم واکنش تحسین‌آمیزی بروز داد و در شبکه‌های اجتماعی فیلم نولان را «بهترین و مهم‌ترین فیلم قرن حاضر» خواند.

شریدر افزوده بود: اگر امسال یک فیلم را در سینما ببینید، باید «اوپنهایمر» باشد.

«اوپنهایمر» با وجود ۳ ساعته بودن و کسب رتبه R، تبدیل به یک فیلم پرفروش باکس آفیس شده و در کمتر از دو هفته اکران از ۴۰۰ میلیون دلار در باکس آفیس جهانی عبور کرده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، اولیور استون که به تازگی در جشنواره ترانسیلوانیا حضور پیدا کرد تا با دریافت جایزه این جشنواره تجلیل شود، در مصاحبه‌ای با ورایتی شرکت کرد.

وی در یک مبل در تراس هتل رادیسون بلو در کلوژ رومانی جا خوش کرده بود و همچنان که خود را -باوجود شواهد فراوان مبنی بر خلاف آن- به عنوان فردی خوش‌بین و امیدوار می‌خواند، گفت: بگذارید ببینیم آیا می‌شود کمی رنگ آبی پیدا کرد؟ اما پس از یک هفته بارندگی مداوم در این شهر زیبای قرون وسطایی، هوا از همکاری خودداری کرده بود و از تراس هتل تا چشم کار می‌کرد، خاکستری بود ….

استون در رومانی بود تا جایزه یک عمر دستاورد جشنواره فیلم ترانسیلوانیا را دریافت کند. جشنواره فیلم ترانسیلوانیا نیز یک بخش کوچک مروری بر آثار کارگردان برنده ۳ جایزه اسکار ترتیب داده بود که دربرگیرنده آخرین فیلم او، مستندی در دفاع از انرژی هسته‌ای با عنوان «اینک هسته‌ای» هم می‌شد. اوون گلیبرمن از ورایتی پس از نمایش آن فیلم در جشنواره فیلم ونیز سال پیش، از آن به عنوان سندی «به شدت متقاعد کننده که باید دید» یاد کرده بود.

قبل از دریافت جایزه، استون با ورایتی به بحث در مورد مقاومت طولانی مدت هالیوود در برابر انرژی هسته‌ای پرداخت. وی با یاد کردن از فیلم‌های ترسناکی مانند «سندروم چین» و «سیلک‌وود» تا شوک‌های وحشتناک دهه ۱۹۵۰ درباره حشرات غول‌پیکری که تحت تابش اشعه قرار گرفته بودند، از ابرهای قارچی شکل گفت که به ترس ناخودآگاه آمریکایی‌ها بدل شده‌اند.

اگرچه نابه‌جا خواندن این ترس‌ها پس از وحشتی که هیروشیما ایجاد کرد دشوار است، اما استون می‌گوید به انرژی هسته‌ای به‌شکلی ناعادلانه توهین شده و استدلال می‌کند این نوع انرژی نه تنها پاک، فراوان و امن است، بلکه شاید بهترین امید بشر برای جلوگیری از فاجعه آب و هوایی در آینده نزدیک باشد. او می‌گوید: من انرژی هسته‌ای را دوست دارم، چون می‌شود با آن صبحانه خورد، اما در هالیوود انرژی هسته‌ای را دوست ندارند، زیرا آنها را می‌ترساند.

این کارگردان روند ساخت مستند «اینک هسته‌ای» را کاری فراتر از باور توصیف کرد و گفت بارها هرکسی که به او گوش می‌داد، این طرح را رد کرد. حتی در بدو تولد رد شد. وی تاکید کرد: بدون تأمین مالی هیچ شرکتی نمی‌خواست این کار را انجام دهد و بدون نتفلیکس امکان ساخته شدنش نبود.

استون بیشتر دهه گذشته را در حاشیه سینما گذرانده است، اگرچه اصرار دارد نسبت به کسی بدبین نیست، تاکید کرد: من در این تجارت با همه کنار آمدم و همیشه زنده مانده‌ام.

شاید برای کارگردانی صریح و رک که در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان بود، با مجموعه‌ای از فیلم‌های موفق انتقادی و تجاری از جمله «جوخه»، «وال استریت»، «قاتلان طبیعی متولد شده» و «متولد چهارم جولای» این دستاورد کتمان‌کردنی نباشد، با این حال، هیچ یک از فیلم‌های سال‌های اخیر وی تأثیری مشابه آن فیلم‌ها نداشته‌اند. اینکه استون از دسترس خارج است یا نه جای بحث دارد، اما با این وجود به اعتراف خودش رابطه وی با فرهنگ عامه پسند افتضاح است.

برای مثال از «جان ویک ۴» صحبت می‌کند که آن را در هواپیما دید و درباره‌اش معتقد است: فکر می‌کنم فراتر از باور منزجر کننده است. چندش آور است. من نمی‌دانم مردم چطور تماشا می‌کنند. کیانو ریوز در فیلم لعنتی سوم، ۴۰۰ نفر را می‌کشد. و به عنوان یک رزمی‌کار، باید به شما بگویم، هیچ یک از آنها قابل باور نیست. می‌دانم که این یک فیلم است، اما بیشتر از یک فیلم به یک بازی ویدئویی تبدیل شده است.

وی در ادامه گفت: شاید مخاطب بازی ویدئویی را دوست داشته باشد، اما من از آن خسته می‌شوم. چند تا ماشین ممکن است تصادف کند؟ چند شیرین کاری می‌توانید انجام دهید؟ فرق یک فیلم «سریع و خشمگین» با چند فیلم دیگرش چیست؟ فقط یکی پس از دیگری ساخته می‌شود. چه یک شخصیت فوق بشری مارول باشد یا فقط انسانی مانند جان ویک، هیچ تفاوتی ندارد. باور کردنی نیست.

با این حال، استون می‌گوید شکایتی ندارد و می‌افزاید: من ۲۰ فیلم بلند ساخته‌ام، شاید قبل از رفتن بیست و یکمی را هم بسازم. این خوب است و البته یک سوژه در ذهن دارم، اما قصد ندارم به شما بگویم که چیست.

شاید استون از سیستم استودیویی ناامید شده باشد، شاید هم آن سیستم از برداشت‌های او خسته شده باشد. او می‌گوید: هرچه سنم بیشتر شد، بیشتر عصبانی شدم، نه کمتر. من یک پسر معمولی بودم. می‌خواستم دوستم داشته باشند. اما فهمیدم نمی‌توانم دوست داشته شوم.

در سال‌های اخیر به جای فیلم‌های داستانی این کارگردان با مستندهایی از جمله «بازدید مجدد جی‌اف‌کی»، «مصاحبه‌های پوتین» و «اسنودن» بستری برای ابراز دیدگاه‌های سیاسی اغلب قطبی‌کننده‌اش پیدا کرده است.

استون از زمانی که فیلم‌سازی مستقل آمریکایی در حال رشد بود، بسیار قبل از رسیدن بودجه فیلم‌ها تا سقف ۲۰۰ میلیون دلاری و ساخته شدن فیلم‌های پرفروش کمیک‌بوک با کمک جلوه‌های کامپیوتری، دندان طمع را از این سینما کشیده است. می‌گوید: وقتی الان فیلم می‌سازند، اول به این فکر می‌کنند که چگونه آن را بازاریابی کنیم، چه کسی آن را تماشا می‌کند؟ البته این یک ملاحظه است. اما این تنها مورد توجه نباید باشد. شما می‌خواهید موفقیت بزرگ‌تر و بزرگ‌تر داشته باشید، که تجارت را خراب می‌کند زیرا حاشیه‌ها را بیشتر می‌کند و البته باعث هم می‌شود هزینه فیلم بیشتر شود.

۱۶ سال پیش، استون قرار بود درامی درباره کشتار مای لای با عنوان «پینک‌ویل» بسازد؛ و این پروژه با آخرین اعتصاب نویسندگان تعطیل شد. این فیلم بعداً از سوی استودیو «یونایتد آرتیستز» کنار گذاشته شد. حالا که از وی درباره اعتصاب فعلی می‌پرسیم می‌گوید: بحث استودیوها همیشه این است که داریم پول از دست می‌دهیم. آنها همیشه دارند پول از دست می‌دهند؛ اگر با معیارهای آنها پیش بروید، هرگز نمی‌توانید درآمدی کسب کنید.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، اولیور استون که به تازگی در جشنواره ترانسیلوانیا حضور پیدا کرد تا با دریافت جایزه این جشنواره تجلیل شود، در مصاحبه‌ای با ورایتی شرکت کرد.

وی در یک مبل در تراس هتل رادیسون بلو در کلوژ رومانی جا خوش کرده بود و همچنان که خودش را -باوجود شواهد فراوان مبنی بر خلاف آن- به عنوان فردی خوش‌بین و امیدوار می‌خواند، گفت: بگذارید ببینیم آیا می‌شود کمی رنگ آبی پیدا کرد؟ اما پس از یک هفته بارندگی مداوم در این شهر زیبای قرون وسطایی، هوا از همکاری خودداری کرده بود و از تراس هتل تا چشم کار می‌کرد خاکستری بود … .

استون در رومانی بود تا جایزه یک عمر دستاورد جشنواره فیلم ترانسیلوانیا را دریافت کند. جشنواره فیلم ترانسیلوانیا نیز یک بخش کوچک مروری بر آثار کارگردان برنده ۳ جایزه اسکار ترتیب داده بود که دربرگیرنده آخرین فیلم او، مستندی در دفاع از انرژی هسته‌ای با عنوان «اینک هسته‌ای» هم می‌شد. اوون گلیبرمن از ورایتی پس از نمایش آن فیلم در جشنواره فیلم ونیز سال پیش، از آن به عنوان سندی «به شدت متقاعد کننده که باید دید» یاد کرده بود.

قبل از دریافت جایزه، استون با ورایتی به بحث در مورد مقاومت طولانی مدت هالیوود در برابر انرژی هسته‌ای پرداخت. وی با یاد کردن از فیلم‌های ترسناکی مانند «سندروم چین» و «سیلک‌وود» تا شوک‌های وحشتناک دهه ۱۹۵۰ درباره حشرات غول‌پیکری که تحت تابش اشعه قرار گرفته بودند، از ابرهای قارچی شکل گفت که به ترس ناخودآگاه آمریکایی‌ها بدل شده‌اند.

اگرچه نابه‌جا خواندن این ترس‌ها پس از وحشتی که هیروشیما ایجاد کرد دشوار است، اما استون اصرار دارد که به انرژی هسته‌ای به‌شکلی ناعادلانه توهین شده و استدلال می‌کند که این نوع انرژی نه تنها پاک، فراوان و امن است، بلکه شاید بهترین امید بشر برای جلوگیری از فاجعه آب و هوایی قریب‌الوقوع باشد. او می‌گوید: من انرژی هسته‌ای را دوست دارم، چون می‌شود با آن صبحانه خورد، اما آنها (در هالیوود) انرژی هسته ای را دوست ندارند زیرا آنها را می‌ترساند.

این کارگردان روند ساخت مستند «اینک هسته‌ای» را کاری فراتر از باور توصیف کرد و گفت بارها هرکسی که به او گوش می‌داد، این طرح را رد کرد. حتی در بدو تولد رد شد. وی تاکید کرد: بدون تامین مالی هیچ شرکتی نمی‌خواست این کار را انجام دهد و بدون نتفلیکس امکان ساخته شدنش نبود.

استون بیشتر دهه گذشته را در حاشیه سینما گذرانده است، اگرچه اصرار دارد نسبت به کسی بدبین نیست، تاکید کرد: من در این تجارت با همه کنار آمدم و همیشه زنده مانده‌ام.

شاید برای کارگردانی صریح و رک که در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان بود، با مجموعه‌ای از فیلم‌های موفق انتقادی و تجاری از جمله «جوخه»، «وال استریت»، «قاتلان طبیعی متولد شده» و «متولد چهارم جولای» این دستاورد کتمان‌کردنی نباشد، با این حال، هیچ یک از فیلم‌های سال‌های اخیر وی تأثیری مشابه آن فیلم‌ها نداشته‌اند. اینکه استون از دسترس خارج است یا نه جای بحث دارد، اما با این وجود به اعتراف خودش رابطه وی با فرهنگ عامه پسند افتضاح است.

برای مثال از «جان ویک ۴» صحبت می‌کند که آن را در هواپیما دید و درباره‌اش معتقد است: فکر می‌کنم فراتر از باور منزجر کننده است. چندش آور است. من نمی‌دانم مردم چطور تماشا می‌کنند. کیانو ریوز در فیلم لعنتی سوم، ۴۰۰ نفر را می‌کشد. و به عنوان یک رزمی‌کار، باید به شما بگویم، هیچ یک از آنها قابل باور نیست. می‌دانم که این یک فیلم است، اما بیشتر از یک فیلم به یک بازی ویدیویی تبدیل شده است.

وی در ادامه گفت: شاید مخاطب بازی ویدیویی را دوست داشته باشد، اما من از آن خسته می شوم. چند تا ماشین ممکن است تصادف کند؟ چند شیرین کاری می‌توانید انجام دهید؟ فرق یک فیلم «سریع و خشمگین» با چند فیلم دیگرش چیست؟ فقط یکی پس از دیگری ساخته می‌شود. چه یک شخصیت فوق بشری مارول باشد یا فقط انسانی مانند جان ویک، هیچ تفاوتی ندارد. باور کردنی نیست.

با این حال، استون می‌گوید شکایتی ندارد و می‌افزاید: من ۲۰ فیلم بلند ساخته‌ام، شاید قبل از رفتن بیست و یکمی را هم بسازم. این خوب است و البته یک سوژه در ذهن دارم، اما قصد ندارم به شما بگویم که چیست.

شاید استون از سیستم استودیویی ناامید شده باشد، شاید هم آن سیستم از برداشت‌های او خسته شده باشد. او می‌گوید: هرچه سنم بیشتر شد، بیشتر عصبانی شدم، نه کمتر. من یک پسر معمولی بودم. می‌خواستم دوستم داشته باشند. اما فهمیدم نمی‌توانم دوست داشته شوم.

در سال‌های اخیر به جای فیلم‌های داستانی این کارگردان با مستندهایی از جمله «بازدید مجدد جی‌اف‌کی»، «مصاحبه‌های پوتین» و «اسنودن» بستری برای ابراز دیدگاه‌های سیاسی اغلب قطبی‌کننده‌اش پیدا کرده است.

استون از زمانی که فیلم‌سازی مستقل آمریکایی در حال رشد بود، بسیار قبل از رسیدن بودجه فیلم‌ها تا سقف ۲۰۰ میلیون دلاری و ساخته شدن فیلم‌های پرفروش کمیک‌بوک با کمک جلوه‌های کامپیوتری، دندان طمع را از این سینما کشیده است. می‌گوید: وقتی الان فیلم می‌سازند، اول به این فکر می‌کنند که چگونه آن را بازاریابی کنیم، چه کسی آن را تماشا می‌کند؟ البته این یک ملاحظه است. اما این تنها مورد توجه نباید باشد. شما می‌خواهید موفقیت بزرگتر و بزرگتر داشته باشید، که تجارت را خراب می‌کند زیرا حاشیه‌ها را بیشتر می‌کند و البته باعث هم می‌شود هزینه فیلم بیشتر شود.

۱۶ سال پیش، استون قرار بود درامی درباره کشتار مای لای با عنوان «پینک‌ویل» بسازد؛ و این پروژه با آخرین اعتصاب نویسندگان تعطیل شد. این فیلم بعدا از سوی استودیو «یونایتد آرتیستز» کنار گذاشته شد. حالا که از وی درباره اعتصاب فعلی می‌پرسیم می‌گوید: بحث استودیوها همیشه این است که داریم پول از دست می‌دهیم. آنها همیشه دارند پول از دست می‌دهند؛ اگر با معیارهای آنها پیش بروید، هرگز نمی‌توانید درآمدی کسب کنید.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، اولین تصاویر از مستند جدید اولیور استون که نشان می‌دهد انرژی هسته‌ای بهترین راه‌حل برای کنترل تغییرات آب و هوایی است، دیده شد.

این کارگردان با فیلم جدیدش بار دیگر موضعی متفاوت نسبت به یک موضوع جنجالی اتخاذ کرده و این بار به تغییرات آب و هوایی پرداخته است.

مستند «هسته‌ای حالا» قصد دارد نشان دهد انرژی هسته‌ای بهترین راه حل برای رفع نیازهای جهانی در زمینه انرژی است. این فیلم که قبلاً «هسته‌ای» نامیده شده بود در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و پیام‌های آن با تحسین منتقدان مواجه شد.

استون در تریلری که از این مستند منتشر شده می‌گوید: زمان ترسیدن به سر آمده، ما از همان ابتدا برای ترس از انرژی هسته‌ای آموزش دیده‌ایم؛ اما چیزی که از آن می‌ترسیم ممکن است نجات دهنده ما باشد.

این فیلم که برمبنای فیلمنامه الیور استون و جاشوا اس. گلدشتاین ساخته شده به نوعی دنباله‌ای بر فراخوانی است که ال گور در سال ۲۰۰۶ با عنوان «حقیقت ناخوشایند» درباره تغییرات اقلیمی ساخت و برنده اسکار هم شد.

در شرح رسمی فیلم آمده است: در حالی که سوخت‌های فسیلی به نابودی گیاهان ادامه می‌دهند، جهان در نهایت مجبور می‌شود با نفوذ شرکت‌های نفتی بزرگ و تاکتیک‌هایی که گروه کوچکی از شرکت‌ها و افراد را ثروتمند کرده، مقابله کند. زیر پای ما، اتم‌های اورانیوم در پوسته زمین به‌طور باورنکردنی انرژی متمرکزی را در خود دارند که علم برای نخستین بار موفق شد تا این انرژی را در اواسط قرن بیستم باز کند و هرچند ابتدا در تولید بمب از آن استفاده کرد اما بعد برای تامین انرژی زیردریایی‌ها و سپس به پیشگامی آمریکا تلاش برای تولید برق از این منبع جدید شکل گرفت. با این حال، در اواسط قرن بیستم، زمانی که جوامع انتقال به انرژی هسته‌ای و دور شدن از سوخت‌های فسیلی را آغاز کردند، یک کمپین طولانی‌مدت برای ترساندن مردم آغاز شد که بخشی از آن را شرکت‌های زغال سنگ و نفت اداره می‌کردند. این کمپین به ترسی دامن زد که به سردرگمی بین تولید سلاح‌های هسته‌ای و استفاده از انرژی هسته‌ای منجر می‌شود. در این فیلم اولیور استون با دسترسی بی‌سابقه‌ای به صنعت هسته‌ای در فرانسه، روسیه و آمریکا، امکان استفاده از انرژی هسته‌ای را برای غلبه جامعه جهانی بر چالش‌هایی مانند تغییرات آب‌وهوایی و رسیدن به آینده‌ای روشن‌تر از طریق قدرت انرژی هسته‌ای بررسی می‌کند – گزینه‌ای که ممکن است راهی حیاتی را برای تضمین بقای مستمر ما زودتر از آنچه فکر می‌کنیم پیش پایمان بگذارد.

«هسته‌ای حالا» از ۲۸ آوریل در سینماها اکران می‌شود.