برچسب: امیررضا کوهستانی

  • کوهستانی با «مکبث» در مونیخ

    کوهستانی با «مکبث» در مونیخ

    امیررضا کوهستانی برای کارگردانی نمایش «مکبث» و اجرای «بی تابستان» به کشور آلمان می‌رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی گروه تئاتر مهر، تئاتر کمراشپیله مونیخ از امیررضا کوهستانی برای کارگردانی نمایشِ «مکبث»، دعوت به عمل آورده است. «مکبث» هفتمین کارگردانی امیررضا کوهستانی در آلمان و سومین همکاری او پس از «پرونده‌ی مورسو» و «تهاجم» با تئاترِ کمراشپیله‌ مونیخ است.

    کوهستانی به دعوتِ ماتیاس لیلیِنتال مدیر هنری تئاترِ کمراشپیله چند ماهی است که مشغول پیش تولید و بازخوانی جدیدی از اثر شکسپیر است.

    در این نمایش که تمرین های آن از ۱۵ اکتبر (۲۳ مهر) شروع می‌شود و از ۷ دسامبر (۱۶ آذر) در سالن اصلی تئاتر کمراشپیله روی صحنه خواهد رفت. میترا نجم‌آبادی همچون دیگر نمایش‌های کوهستانی در آلمان طراحی صحنه نمایش را برعهده خواهد داشت، نگار نعمتی در ششمین همکاری‌اش با کوهستانی طراح لباس این کار خواهد بود و بنیامین کریگ، ویدئو آرتیست تئاتر آلمان که پیش از این با کارگردانان صاحب‌نامی همچون استرمایر و رونن همکاری داشته، ویدیوهای این نمایش را خواهد ساخت.

    گروه موسیقی الکترونیک «پولیستر» ترانه‌ها و موسیقی متن نمایش را خواهند ساخت و مهدی مرادپور متن نمایش را به آلمانی ترجمه می‌کند. علاوه بر بازیگران آلمانی تئاتر کمراشپیله از جمله کریستین لوبر در نقش مکبث، مهین صدری در هشتمین همکاری‌اش با کوهستانی در این نمایش نقش لیدی مکبث را ایفا می‌کند.

    همچنین همزمان با شروع تمرین های نمایش جدید کوهستانی، نمایش «بی تابستان» نیز ۱۶ و ۱۷ اکتبر (۲۴ و ۲۵ مهر) در سالن شماره ۲ کمراشپیله روی صحنه خواهد رفت.

    در این نمایش لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان و مونا احمدی به عنوان بازیگر حضور دارند و محمدرضا حسین زاده به عنوان مدیر تولید و دستیار، شهریار حاتمی طراح صحنه، علی شیرخدایی و داود صدری سازندگان ویدیو، انکیدو دارش سازنده‌ موسیقی، کوهستانی را همراهی می‌کنند.

  • سارا داروفروش: «تجربه‌ های اخیر» اثری زنانه است

    سارا داروفروش: «تجربه‌ های اخیر» اثری زنانه است

    کارگردان «تجربه های اخیر» با اشاره به دور تسلسلی که در این نمایش و در روایت زندگی سه نسل از یک خانواده جریان دارد ویژگی های زنانه متن را دلیل اصلی روی صحنه بردن آن عنوان کرد.

    سارا داروفروش کارگردان نمایش «تجربه های اخیر» که در خانه نمایش مهرگان روی صحنه است با اشاره به استقبال خوبی که از اثرش شده است به تئاتر آنلاین گفت: این اثر نمایشی که از اول مهرماه اجرای خود را آغاز کرده است تا به حال با بازخوردهای مناسبی روبرو شده و به دلیل همین استقبال امکان دارد کار تا پایان مهرماه تمدید شود.

    وی درباره انتخاب این نمایشنامه برای اجرا توضیح داد: نمایشنامه امیررضا کوهستانی آنقدر متن چندلایه و خوبی است که علاقه مند به اجرای آن شدم. این نمایشنامه رویکردهای مختلف اجتماعی، روانشناسانه و حتی فلسفی دارد که مخاطب را به چالش می کشد اما اصلی‌ترین دلیل اجرای این اثر رویکرد زنانه و فمینیستی که در متن جریان دارد، بود چون از علاقه مندی های من پرداختن به معضلات و چالش های زنان است و در این متن نیز به شدت به چالش های احساسی و روانشناسانه زنان پرداخته شده است. علاوه بر پررنگ بودن وجوه زنانه در این نمایشنامه مساله اضمحلال پیوندهای خانوادگی و سست شدن بنیان خانواده و همچنین پرداختن به روابط پدر و فرزندی و مادر و دختری در این اثر مطرح شده است.

    داروفروش متذکر شد: همچنین توجه به چالش های اعتقادی در افراد و در حد کمرنگی پرداختن به مساله تناسخ از دیگر ویژگی هایی است که در نمایشنامه مطرح می شود. در واقع من این متن را مثل منشوری دیدم که به بسیاری از مسایل جدی می پردازد و مخاطب در طول یک ساعت می تواند نقبی بزند به این مضوعات و به صورت مختصر و مفید از آنها اطلاع یابد اما در نهایت زنانه بودن متن بر دیگر ویژگی های آن غالب است.

    این کارگردان تئاتر درباره داستان نمایش گفت: در این نمایش ۱۱۸ سال از زندگی سه نسل از یک خانواده ورق می خورد. داستان از ۱۹۰۰ شروع می شود و زمان به سرعت می گذرد تا جایی که ما مقهور و مغلوب زمان می شویم و گریزی از آن نیست. در نمایش اینطور به نظر می رسد که یک دور تسلسل جریان دارد و نسل جدید تجربیات گذشتگان و پدربزرگ و مادربزرگشان را تکرار می کنند.

    وی در پایان درباره شیوه اجرایی نمایش بیان کرد: سبک و سیاق پیشنهادی متن، فرمالیستی و ساکن است اما من تلاش کردم به نسبت اجرای قبلی که کوهستانی به صحنه برده بود تحرک بیشتری در کار ایجاد کنم. در این نمایش بستر پست مدرن اثر حفظ شده است اما دیالوگ ها روان و راحت بیان می شود چون اگر ما می خواستیم دیالکتیک را هم وارد فرمالیسم و پست مدرنیسم کنیم مخاطب از اجرا دور می شد. کل دکور نمایش یک میز است که نماد چارچوب خانواده و تفکرات آدم ها به حساب می آید.

    زهره زرگر، رها اصغری، عقیل بهرامی، ‌عسل لباسچی، ‌مریم قربانیان و مهدی علی‌نژاد بازیگران این نمایش هستند که تا ۲۰ مهرماه ساعت ۲۱ در خانه نمایش مهرگان به صحنه می رود.

  • «تجربه های اخیر» در روز شنبه ۲ اجرایی شد

    «تجربه های اخیر» در روز شنبه ۲ اجرایی شد


    نمایش «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی و کارگردانی سارا داروفروش که از اول مهرماه در خانه نمایش مهرگان روی صحنه رفته، روز شنبه ۲۱ مهرماه در ۲ نوبت به صحنه می رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه نمایش مهرگان، سارا داروفروش اجرای تازه‌ترین اثر خود را با نام «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی از اول مهرماه آغاز کرده است. در این نمایش مهدی علی‌نژاد، مریم قربانیان، عقیل بهرامی، زهره زرگر، عسل لباسچی و رها اصغری به ایفای نقش می‌پردازند.

    «تجربه های اخیر» در روز شنبه در ۲ نوبت ۱۸ و ۱۹:۳۰ به صحنه می رود. اجرای دوم این نمایش ویژه هنرمندان است.

    سارا داروفروش در خلاصه این اثر نوشته است: «نادیا و اندرو ۲ عاشق هستند که بنا بر تجربه و ایجاد تنوع در رابطه شان از هم دور می شوند و حاصل عشقشان ۲ دختر دوقلو به نام های انگرید و تریسی است. در ادامه تجربه ها این افراد با ماجراجویی ها و حوادثی همراه می شوند که باید دید.»

    این اثر نمایشی هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۲۱ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

  • «تجربه های اخیر» تمدید شد

    «تجربه های اخیر» تمدید شد

    نمایش «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی و کارگردانی سارا داروفروش که از اول مهرماه در خانه نمایش مهرگان روی صحنه رفته است به مدت پنج شب تمدید شد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه نمایش مهرگان، سارا داروفروش اجرای تازه‌ترین اثر خود را با نام «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی از اول مهرماه آغاز کرده و تاکنون ۱۰ اجرا را پشت سر گذاشته است.

    در این نمایش مهدی علی‌نژاد، مریم قربانیان، عقیل بهرامی، زهره زرگر، عسل لباسچی و رها اصغری به ایفای نقش می‌پردازند.

    «تجربه های اخیر» به مدت پنج شب تمدید شد و سانس ویژه ای نیز برای مخاطبان در روز پنجشنبه ساعت ۱۶ در نظر گرفته است.

    سارا داروفروش در خلاصه این اثر نوشته است: نادیا و اندرو ۲ عاشق هستند که بنا بر تجربه و ایجاد تنوع در رابطه شان از هم دور می شوند و حاصل عشقشان ۲ دختر دوقلو به نام های انگرید و تریسی است. در ادامه تجربه ها این افراد با ماجراجویی ها و حوادثی همراه می شوند که باید دید.

    این اثر نمایشی هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۲۱ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

  • «تجربه های اخیر» در خانه نمایش مهرگان

    «تجربه های اخیر» در خانه نمایش مهرگان

    نمایش «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی و کارگردانی سارا داروفروش از اول مهر در خانه نمایش مهرگان به صحنه می‌رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه نمایش مهرگان، سارا داروفروش تازه‌ترین اثر خود را با نام «تجربه های اخیر» به نویسندگی امیررضا کوهستانی در خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌برد.

    در این نمایش مهدی علی‌نژاد، مریم قربانیان، عقیل بهرامی، زهره زرگر، عسل لباسچی و رها اصغری به ایفای نقش می‌پردازند.

    از دیگر عوامل این اثر نیز می‌توان به مجری طرح: لیلا جعفری، طراح صحنه و نور: رضا حیدری، طراح گریم: تهمینه خرمی، لباس: پریسا غفوری، دستیاران: بهگل شهیدی، رضا کاسب نیا، عکاسان: امیر خدامی، نونا داروفروش، دستیار صحنه: محمد حسینی، سینا شجاعی، مدیر روابط عمومی و مشاور رسانه ای: سیدمحمدصادق سیادت (تصویر تئاتر)، مدیر تبلیغات: تصویر تئاتر، طراح پوستر و بروشور: فروغ یعقوبی، گلناز گلچین و ساخت تیزر: مجتبی حسن زاده(تصویر تئاتر) اشاره کرد.

    سارا دارو فروش در خلاصه این اثر نوشته است: نادیا و اندرو ۲ عاشق هستند که بنا بر تجربه و ایجاد تنوع در رابطه شان از هم دور می شوند و حاصل عشقشان ۲ دختر دوقلو به نام های انگرید و تریسی است در ادامه تجربه ها، این افراد با ماجراجویی ها و حوادثی همراه می شوند که باید دید.

    این اثر نمایشی به مدت یک ماه هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۲۱ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

  • سوییس «بی تابستان» می‌شود/ ژنو میزبان «مهر»

    سوییس «بی تابستان» می‌شود/ ژنو میزبان «مهر»


    نمایش «بی تابستان» جدیدترین اثر نمایشی امیررضا کوهستانی و گروه تئاتر «مهر»، نیمه دوم شهریور در کشور سوییس به صحنه می رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، «یک ناظم یک نقاش یک مادر یک کودک یک مدرسه. نه ماه. سه فصل، بی‌تابستان»؛ این خلاصه ای از نمایش «بی تابستان» به نویسندگی و کارگردانی امیررضا کوهستانی است که به عنوان جدیدترین اثر گروه تئاتر «مهر» چندی پیش اجرای عمومی خود را در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر سپری کرد و از این پس اجراهای جهانی خود را ادامه می دهد.

    قرار است نمایش «بی تابستان» که در بخش اصلی هفتاد و دومین فستیوال بین المللی آوینیون و همچنین فستیوال دلاکولین تورینو و فستیوال هنر بروکسل اجرا شده است، در روزهای ۶ و ۸ ماه سپتامبر ۲۰۱۸ (۱۵ و ۱۷ شهریور ۹۷) در شهر ژنو کشور سوییس روی صحنه برود.

    در این اثر نمایشی لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان و مونا احمدی به ایفای نقش می پردازند.

    کد خبر 4390334
    فریبرز دارایی
  • هدیه ایرانی برای صدمین سال تولد برگمن/ «شنیدن» به سوئد می رود

    هدیه ایرانی برای صدمین سال تولد برگمن/ «شنیدن» به سوئد می رود


    گروه تئاتر مهر با نمایش «شنیدن» در چهارمین فستیوال بین المللی «اینگمار برگمن» کشور سوئد حاضر می شود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی گروه تئاتر مهر، نمایش «شنیدن» به نویسندگی و کارگردانی امیررضا کوهستانی همزمان با صدمین سال تولد اینگمار برگمن در چهارمین فستیوال بین المللی تئاتر اینگمار برگمن در تئاتر دراماتیک سلطنتی (دراماتن) اجرا می شود.

    این نمایش در روزهای پنجم و ششم شهریور ماه (٢٧ و ٢٨ آگوست) در شهر استکلهم کشور سوئد به صحنه می‌رود.

    این اثر نمایشی با بازی الهام کردا، مهین صدری، مونا احمدی و آیناز آذرهوش بعد از اجرای عمومی در ایران در کشورها و فستیوال های مختلفی به صحنه رفته است.

    محمدرضا حسین زاده دستیار اول کارگردان، برنامه ریز و مدیر تولید، علی شیرخدایی مدیر تکنیک و ویدیو و آنکیدو دارش طراحی صدا، نگار نعمتی طراح لباس و صبا کسمایی طراح نور از عوامل اجرایی نمایش «شنیدن» هستند.

    فستیوال «برگمن» در چهارمین دوره برگزاری خود میزبان نمایش های هنرمندانی از کشورهای ایران، آلمان، هلند، نروژ، اتریش، برزیل، فرانسه و بلژیک است.

    کد خبر 4383484
    محمد صابری
  • «بی تابستان» اجرای عمومی خود را آغاز کرد

    «بی تابستان» اجرای عمومی خود را آغاز کرد

    نمایش «بی تابستان» به کارگردانی امیررضا کوهستانی شامگاه یکشنبه در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر اجرای عمومی خود را آغاز کرد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی و امور بین‌الملل تماشاخانه ایرانشهر، نمایش «بی تابستان» به کارگردانی امیررضا کوهستانی اجرای عمومی خود را شامگاه یکشنبه ۱۴ مردادماه در حالی آغاز کرد که اغلب بلیت‌های این نمایش پیش‌فروش شده و تعداد اندکی برای روزهای پایانی اجرا باقی‌مانده است.

    نمایش «بی تابستان» با بازی سعید چنگیزیان، لیلی رشیدی و مونا احمدی مطابق با جدول زمان‌بندی‌شده این مجموعه از روز یکشنبه ۱۴ مرداد در ساعت‌های ۱۹: و ۲۱:۳۰ تا روز جمعه دوم شهریور در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می‌

  • ایتالیا میزبان امیررضا کوهستانی شد/ «بی‌تابستان» در تورینو

    ایتالیا میزبان امیررضا کوهستانی شد/ «بی‌تابستان» در تورینو


    نمایش «بی تابستان» به نویسندگی و کارگردانی امیررضا کوهستانی امروز و فردا، ۱۹ و ۲۰ خرداد در شهر تورینوی ایتالیا روی صحنه می رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، جدیدترین تولید گروه «تئاتر مهر» که با حضور لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان و مونا احمدی به عنوان بازیگر تولید شده است، هفته گذشته اولین اجراهای جهانی خود را در فستیوال هنر بروکسل سپری کرد و طی امروز و فردا، ۱۹ و ۲۰ خرداد نیز در شهر تورینوی ایتالیا به صحنه می رود.

    «بی تابستان» قرار است در ماه آینده نیز ۷ اجرا در بخش اصلی هفتاد و دومین فستیوال بین المللی تئاتر آوینیون فرانسه داشته باشد.

    کوهستانی پیش از این با نمایش «شنیدن» در بخش اصلی فستیوال آوینیون حضور داشت.

    «بی تابستان» قرار است مرداد سال جاری تنها ۱۵ شب در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه برود.

    محمدرضا حسین زاده برنامه ریز و مدیرتولید، شهریار حاتمی طراح صحنه، شیما میرحمیدی طراح لباس، علی شیرخدایی و داود صدری طراحی و اجرای ویدئو، آنکیدو دارش موسیقی، محمد خاکساری و رضا مصطفی پور گروه کارگردانی نمایش «بی تابستان» هستند.

    کد خبر 4315895
    فریبرز دارایی
  • شنیدن و اضطراب اگزیستانسِ ما

    شنیدن و اضطراب اگزیستانسِ ما

    یک ویژگی مشترک در بیش‌تر آثار امیررضا کوهستانی، (حداقل در آثاری که من از ایشان دیده‌ام، «17 دی کجا بودی؟»، «ایوانف»، «دیوار چهارم»، «سالگشتگی»، و کار اخیرش «شنیدن»)(1) وجود دارد که از نظر من می‌تواند واجد نوعی از نبوغ باشد (در مقام مقایسه می‌توان به سینمای دوره پختگی اصغر فرهادی از «درباره الی» به این سو نیز چنین نبوغی را نسبت داد). این نبوغ را تا حدودی از رمانتیست‌ها وام گرفته‌ام و دلالت دارد بر این‌که نابغه کسی است که شخصی‌ترین دغدغه‌هایش جهان‌شمول‌ترین دغدغه‌ها باشد. حتا اگر نخواهیم از واژه منسوخ نبوغ حرف بزنیم، می‌توان به نوعی ویژگی استثنایی در این آثار اشاره کرد که شخصی بودن و عظیم‌بودنشان نسبتی مستقیم با هم دارند.

    اثر هنری، ساختاری پیچیده از بازشکل‌بندیِ زیبایی‌شناختیِ‌ جهان پیرامون است، آدم‌ها، اشیاء و روابط واقعی و تخیلی میان آن‌ها، که واجد جهان‌نگری مولف است اما بدان محدود نمی‌ماند و می‌تواند گستره دلالت‌ها و معناهایش را به افق‌هایی بسیار فراتر از مرز تصور نویسنده ببرد اما به کل بری از جهان‌نگری مؤلف نیست (چنان‌که کج‌فهمی از نگره مرگ مؤلف برخی را به چنین بینش معوجی رسانده است). با چنین درکی از اثر هنری می‌توان دید که هنرمندانی هستند که آثارشان نشان از یک جهان‌نگری مترقی و پیشرو دارد. در آثار آن‌ها می‌توان شکل‌گیری نوعی از جهان‌نگری را دید که در دنیای واقعی سایۀ کمرنگی از شکل‌گیری‌شان وجود دارد و آدم‌های معمولی با اضطراب عمیقی در ته وجودشان پی به حضور این هیبت ترسناک می‌برند بدون آن‌که بدانند چیست و اتفاقاً بخش اساسی ترس و اضطراب پدید آمده در انسان‌های این برهه، ناشی از همین ناشناخته بودن امر مهیب تازه از راه رسیده است. در چنین وضعیتی است که هنرمند استثنایی، پیش از همه، و بیش از همه توان بازشکل‌بندیِ زیبایی‌شناختی این مهیب ناشناخته را در اثری هنری می‌یابد چنان‌که در برهه‌ای بعدتر به مدد همین آثار، آن امر ناشناخته، به امری شناخته شده بدل می‌شود و بدیهی است اضطراب انسان عامی جایش را به عادت زیستن در وضعیت جدید می‌دهد و لابد در خلوتش به خودش برای این انعطاف‌پذیری تحسین‌برانگیز آفرین می‌گوید. البته این نبوغ و این جهان‌نگری مترقی محدود به هنر نیست و خصلت هر اثری است که واجد ویژگی نبوغ‌آمیزی باشد که از آن صحبت شد، چه دم و دستگاهی فلسفی باشد یا حتا اتوبیوگرافی یک آدم و غیره.

    این ویژگی نبوغ‌آمیز در آثار کوهستانی (از دربارۀ الی به این سوی فرهادی نیز) نشان دادن وضعیتی است که بن‌بستی مخوف و انسدادی رفع ناشدنی میان ساختار و عامل در سپهر زیست انسان ایرانی را بازصورت‌بندی می‌کند. این آثار با بینش استثنایی‌شان در واقع پرده از وضعیتی چاره‌ناپذیر برمی‌دارند که خصلت اساسی و تحسین‌برانگیز هر رئالیست بزرگ است. به قول برشت رئالیسم نه به معنای کپی‌برداری از آن‌چه که واقعیت است بلکه نشان دادن این که «این واقعیت در واقع چگونه است.»

    توصیف مستدل این ویژگی نبوغ‌آمیز در آثاری که از کوهستانی نام بردم در محدودیت این یادداشت نمی‌گنجد و نیازمند پژوهشی مفصل‌تر است. در این‌جا سعی ناکامی دارم بر صورت‌بندی نظری آن در «شنیدن» که با بازی الهام کردا، مهین صدری، مونا احمدی، آیناز آذرهوش در تالار چهارسوی مجموعه تئاتر شهر اجرا شد.

    هر سپهر زیستی‌ای، که مجموعه‌ای است از مناسبات اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و غیره برخلاف ظاهر منسجم و یکپارچه‎اش، بی‌شک واجد تناقض‌هایی است که سوژه‌ها یا عامل‌های در حال زیست درون خودش را در وضعیت‌های بغرنجی قرار می‌دهد که در اکثر موارد بر عناصر برسازنده این وضعیت خودآگاهی ندارند. سیر تاریخ اندیشه نشان از تلاش‌های کامیاب و ناکام بشر برای فهم و ادراک این وضعیت‌ها و یافتن راهی برای رفع آن‌ها در قالبی نظری بوده است. تفاوت مهم هنر از ساحت نظری در ویژگی‌ زیبایی‌شناختی اثر هنری از یک سو و عدم تعهد به یافتن راه‎حل در قیاس با پرسیدن است. هنر بزرگ و هنرمند بزرگ دارای نوعی حساسیت نبوغ‌آمیزند چنان‌که در بالا اشاره شد، که بیش از همه و پیش از همه، در ساختی زیبایی‌شناختی تناقض‌های موجود را بازشکل‌بندی می‌کنند و با پرسش از این وضعیت، بدون ادعای داشتن راه حلی برای آن توجه و آگاهی ما را به وضعیت بودنمان برمی‌انگیزانند. برای من تئاتر ناب و ستودنی در این دو ویژگی خلاصه می‌شود، تئاتر ناب از نظر من مانند «شنیدن» توجه مرا به وضعیتی که در آن هستم جلب می‌کند از طریق شکلی زیبایی‌شناختی که واجد پرسشی اساسی از این وضعیت و تناقض‌های نهفته در آن است و با این کار پرده از چهره منسجم و به ظاهر یکپارچه وضعیت موجود برمی‌دارد.

    «شنیدن» روایتی است پیچیده و غیرخطی، و از نظر زیبایی‌شاختی فرمال، مدرنیستی؛ چنان‌که مهم‌ترین خصلت زیبایی‌شناختی فرمال «شنیدن»، همان ابهام زیبایی‌شناسیِ مقبول مدرنیسم است با تکیه بر زمان غیر خطی و گسست روایت در بازنمایی جهان خطی داستانی، استفاده از مینیمالیسم کارکردی مورد پسند مدرنیسم، خودبسنده بودن جهان فرمال آن و غیره. صحنه خالی است و هیچ ابزاری وجود ندارد. تنها در عمق صحنه پرده‌ای سفید قرار دارد. ندا (آیناز آذرهوش) وارد می‌شود و رو به تماشاگران می‌ایستد و با فضای تاریک میانِ تماشاگرها وارد گفت‌وگویی بی‌سروته می‌شود. مشخص نیست به چه سوال‌هایی دارد پاسخ می‌دهد، عصبی و مضطرب است اما سعی دارد خودش را خونسرد نشان دهد و آخر سر متلکی هم به فضای تاریک میان تماشاگر‌ها می‌اندازد: «حالا خوبه یه دسته کلید بهت دادن، فردا کاره‌ای بشی چی‌کار می‌کنی (نقل به مضمون)» و در مقابل همان درخواست ناشنیده قبول می‌کند برود دوستش را بیاورد. دوستش سمانه (مونا احمدی) می‌آید. این یکی نیز همچون قبلی شروع می‌کند به پاسخ دادن به فضای تاریک میان تماشاگر‌ها، حالا از میان همه این جواب‌ها و حرف‌های بی‌سروته کم‌کم چیزهایی دستگیرمان می‌شود. انگار یکی از این دانشجویان دختر خطایی کرده است و آن یکی تا حدودی از این خطا خبر دارد. ناگهان صدایی از میان تماشاگرها شروع به پرسیدن می‌کند. مهین صدری بر جای تماشاگر، سمانه را با تحکمی غیر معمول مورد خطاب قرار می‌دهد، حالا و تقریباً در میانه نمایش، همه آن بی‌سروتهی جایش را به اضطرابی هولناک می‌دهد، مای تماشاگر هم‌زمان در مقام بازجو و متهم قرار می‌گیریم و در وضعیتی پاندول‌وار معلق می‌مانیم به امید این‌که زودتر حقیقت ماجرا روشن شود و آن حقیقت کاذبی که همیشه برای آرامش دست‌آویز قرار می‌دهیم روشن شود.

    بازیگر نشسته در کنار تماشاگر‌ها (مهین صدری) خودش دانشجوست. و با بازجویی از دو دانشجوی دیگر می‌خواهد حقیقت ماجرا را بفهمد. چه ماجرایی؟ آن‌که مطابق گزارشی که به کمیته انضباطی داده شده است و سمانه (مونا احمدی) متهم است آن را نوشته هرچند خودش قویاً نوشتن آن را انکار می‌کند، حقیقت دارد شب سال تحویل ندا (آیناز آذرهوش) دوست پسرش را مخفیانه وارد خوابگاهی کرده است که کلیدش موقتاً در تعطیلات عید به دانشجوی در مقام پرسش‌کننده (مهین صدری) سپرده شده است یا نه؟ سمانه اطمینان دارد خودش صدای پسر را شنیده است هرچند او را ندیده است اما ندا، که متهم اصلی است ادعا می‌کند صدای پسر روی اسپیکر بوده که سمانه شنیده است و چنین اتفاقی رخ نداده است. هرچه پیش‌تر می‌رویم نشانه‌های موجود از جمله سابقه سایکوتیک سمانه از یک سو، و شخصیت مرموز ندا از سوی دیگر به اضافه انبوه اطلاعات عینی تنها به گیج‌‎تر شدن ما و دانشجوی بازجو می‌انجامد و ابهام بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود و قضاوت ناممکن. پاره دوم «شنیدن»، چندسال بعد از آن واقعه است و بخش نخست را به فلاش‌بکی برای بخش دوم بدل می‌کند. حالا الهام کردا، آینده سمانه است، همان که شنیده بود و متهم به نوشتن گزارش بود، ازدواج کرده و دو بچه دارد اما عذاب وجدان دارد، عذابی که سال‌ها با او بوده و آزارش داده است. این که چرا حاضر نشد برود کمیته انضباطی و بگوید که خود پسر را ندیده تنها صدایش را شنیده است. کوتاهی‌ای که منجر به اخراج ندا می‌شود. ندا بعد از این اخراج از ایران می‌رود و سال‌ها بعد همان‌جا خودکشی می‌کند بدون آن‌که جنازه‌اش پیدا شود. پاره دوم «شنیدن»، گفت‌وگوی سمانه امروز است با روح ندا که در میان ما تماشاگر‌ها (همان مهین صدری) نشسته است.

    این‌گونه «شنیدن» نیز با پرسشی از وضع موجود، آرامش کذایی وضع موجود را بر هم می‌زند و آپارتوس‌های این مکانیسم را در مقابل این پرسش قرار می‌دهد که چگونه است حتا نهادهای به ظاهر پاک و منزه‌ای مانند دانشگاه، در برهه‌هایی التهابی مکانیسمش به مکانیسم دم و دستگاهی کاملاً متفاوت بدل می‌شود و در آن دانشجو از طریق سازوکاری به قاضی، متهم و شاهد بدل می‌شوند و هرچه دست و پا می‌زنند نمی‌توانند از تارهای تنیده شده این شبکه رهایی یابند و گریزی از رفع تناقض ماهوی این وضعیت با وضعیت ابتدایی خود ندارند، مگر از طریق قربانی کردن یکی از خودشان. این همان رئالیسم بزرگی است که برشت اشاره کرد. نشان دادن این که واقعیت در واقع چگونه است یا چگونه هست. و این همه از طریق برساختن اضطراب عمیقی که در دل اگزیستانس سوژه‌های اسیر در این آپاراتوس، ممکن می‌شود. امیررضا کوهستانی این کار بزرگ را با صحنه‌ای خالی و دور از هر تصنع تئاتریِ باب شده در صحنه‌های ما و با استفاده از درامی پیچیده و درخشان و بازیگرانی بی‌نظیر که کامل در خدمت کلیّت اثرند نه خودپسند‌ی‌های زائد، انجام می‌دهد. و همه این‌ها را می‌توان نشانی اگر نگوییم نبوغ، از بینشی استثنایی و فهمی ستودنی از وضع موجود دانست. این نبوغ و بینش استثنایی در یادداشتی محدود به تمامی صورت‌بندی نمی‌شود و سعی ناکام این یادداشت برای کامیابی بیش‌تر مجالی بسیار بیش‌تر می‌طلبد.

    ———————————————————————————————————-

    (1) من متأسفانه آثار اولیه کوهستانی را ندیده‌ام، قصه‌های درگوشی (1378)، رقص روی لیوان‌ها (1380)، در میان ابرها (1384) و اتاق یک تخته (1385) که آثار مهمی‌اند اما امیدوارم تناقضی بر گفته‌های من نباشند. شنیده‌هایم از این آثار حرف‌های این نوشته را تایید می‌کنند نه رد.

  • تماشاگر بزرگترین دوست و دشمن بازیگر است

    تماشاگر بزرگترین دوست و دشمن بازیگر است

    امیررضا کوهستانی که این روز‌ها نمایش «دیوار چهارم» را اجرا می‌کند یکی از دشواری‌های اجرای این نمایش را پیش‌بینی واکنش تماشاگران دانست.

    این هنرمند تئا‌تر که در نشست نقد و بررسی نمایشش که 29 مهر در فرهنگسرای رسانه‌ برگزار شد، سخن می‌گفت، ادامه داد: «در اجرای این نمایش این قانون را گذاشتیم که به تماشاگر چیزی نگوییم و خود او به مرور قوانین اجرای کار را فرابگیرد.»

    کوهستانی با اشاره به برخورد متفاوت تماشاگران نمایشش اضافه کرد: «اتفاقا تماشاگرانی که تا به حال تئا‌تر ندیده‌ بودند و مثلا برای دیدن رامبد جوان و نگار جواهریان به تماشای نمایش ما آمده بودند‌، برایم جالب‌ترند چون خود تئا‌تر کم کم قاعده تئا‌تر دیدن را به آن‌ها یاد می‌دهد.»

    سرپرست گروه تئا‌تر «مهر شیراز» در ادامه تماشاگران ایرانی را تماشاگرانی بی‌نظیر توصیف کرد و توضیح داد: «در خارج از کشور هم چندین تئا‌تر تعاملی دیده‌ام باید بگویم واقعا تماشاگر ما بی‌نظیر است. تماشاگری بسیار همراه که تجربه ما را پذیرفت، با اینکه این شیوه اجرا ریسک بسیار بزرگی بود اما تماشاگر باور ما را نسبت به این کار پذیرفت.»

    کوهستانی اضافه کرد: «برایم بسیار مهم بود که تماشاگر معذب نشود، از سوی دیگر جمع‌ کردن این اجرا توسط بازیگران کار بسیار دشواری بود که خوشبختانه تماشاگر و بازیگر در این اجرا بسیار خوب جواب دادند و من این دو گروه را تقدیس می‌کنم.»

    این نمایشنامه نویس و کارگردان تئا‌تر با ارائه توضیحاتی درباره شکل‌گیری نمایش «دیوار چهارم» در پاسخ به پرسشی درباره اهمیت عنصر مکان در این نمایش توضیح داد: «مفهوم اصلی این اجرا براساس مفهوم هنرهای تجسمی است به همین دلیل این نمایش باید در گالری‌ اجرا شود. ضمن اینکه در حال حاضر چگونگی ارائه یک اجرا اهمیت بیشتری دارد تا آنچه ارائه می‌شود.»

    او با ارائه توضیحاتی درباره ویژگی هنر جدید متذکر شد: «بخش اصلی اجرای ما این بود که روش ارتباطی تماشاگر تئا‌تر را به چالش بکشانیم بنابراین در نمایش «دیوار چهارم» تماشاگر یک تئا‌تر عرفی نمی‌بیند. از سوی دیگر قرار نیست در روند داستان مداخله داشته باشد یعنی نوع خاصی از تئا‌تر مشارکتی است و همه این‌ها دشواری‌های بسیاری را در پی داشت.»

    کارگردان نمایش «در میان ابر‌ها» اضافه کرد: «بزرگ‌ترین دشمن و دوست بازیگر‌، تماشاگر است. اصولا در تئا‌تر همیشه روی این بخش حساب می‌کنیم که تماشاگر تهدید است. چون انتظار داریم تماشاگر زندانی گروه باشد. گویی گروه اجرایی می‌خواهد بگوید ما از تماشاگر بالاتریم اما این جنگ زمانی کنار می‌رود که همسان سازی بین مخاطب و بازیگر صورت بگیرد و دیگر گروه این ترس را ندارد که تماشاگر تهدید است.»

    کوهستانی گفت: «برای اجرای این نمایش روی اعتمادی که تماشاگر به بازیگر دارد‌، حساب کردم و این بسیار مهم است که بازیگر ابتدا آنچه را که می‌گوید باور کند و بعد آن را به تماشاگر منتقل کند.»

    کارگردان نمایش‌های «ایوانف» و «17 دی کجا بودی» با بیان اینکه نمی‌خواهم تماشاگر را گیج کنم‌، اضافه کرد: «اساس کارهای ما این است که پله پله پیش برویم‌ چون دوست ندارم تماشاگر را گیج کنم بنابراین اول داستان را خیلی شفاف می‌گویم و بعد او را با خود همراه می‌کنیم تا به مرحله بعدی برسیم.»

    او در بخش دیگری از این نشست درباره نداشتن طراحی لباس و صحنه در نمایش «دیوار چهارم» گفت: «اگر بخواهم این نمایش را دوباره اجرا کنم، موسیقی پایان نمایش را بر می‌دارم. چون می‌خواهم رابطه بین اثر و تماشاگر باز باشد و تماشاگر آزاد است که این اثر را دوست داشته باشد یا نداشته باشد. از سوی دیگر نداشتن طراحی صحنه و لباس جزو زیبایی‌شناسی کار ما است. عمدا می‌گوییم این ابزار را کنار گذاشته‌ایم تا تماشاگر ببیند با این عدم هم می‌توان کار کرد. »

    در این نشست رامبد جوان نیز با ابراز خرسندی از حضورش در این اثر نمایشی گفت: «کار کردن در تئا‌تر برای من که بیشتر وقتم را در سینما و تلویزیون سپری می‌کنم تصمیم گیری سختی است. چرا که کار سینما بسیار وقت‌گیر است و از سوی دیگر دوست ندارم در آن واحد سر چند پروژه حضور داشته باشم. بنابراین خیلی دیر به دیر تئا‌تر کار کرده‌ام اما همیشه علاقه‌مند بودم با امیررضا کوهستانی کار کنم و بعد از اینکه موضوع بازی در نمایش «دیوار چهارم» مطرح شد، بسیار با علاقه و بدون هر تردیدی پذیرفتم چون فکرهایی که امیررضا برای نمایش داشت بسیار جذاب و لذت‌بخش بود.»

    این بازیگر‌، سینما و تلویزیون ادامه داد: «همه چیز در اجرای این نمایش‌‌ همان اندازه میلی‌متری است که در متن دقیق است. بازیگر باید درخدمت روایت کارگردان قرار بگیرد به ویژه کارگردانی مانند امیررضا که از ابتدا می‌داند چه می‌خواهد بنابراین تجربه بازی در این نمایش برای من بسیار لذت‌بخش و در عین حال سخت بود.»

    رامبد جوان در ادامه به دسته بندی روان‌شناسی تماشاگران تئا‌تر پرداخت و توضیح داد: «کارگردانی تئا‌تر طوری است که حتما باید مکانیزم و سیستم اجرایی برای آن تعریف کرد و خود متن هم مسیر مشخص را تعریف می‌کند ما در تمرین‌ها هیچ واریاسیون حسی و مودی نداشتیم می‌خواستیم از هیچ به اجرا برسیم.»

    در این نشست که با حضور رامتین شهبازی به عنوان منتقد برگزار شد، شهبازی با ارائه توضیحاتی درباره شیوه روایتی نمایش «دیوار چهارم» گفت: «آنچه مرا جذب کرد شیوه روایتی این اثر در مرحله نگارش و اجرا بود. بازیگران متن را با یک ترجمه خوب به یک کنش دقیق تبدیل کرده بودند.»

    شهبازی با ارائه توضیحاتی درباره توشیوه روایتی در آثار هنری افزود: «در نمایش «دیوار چهارم» با دو زمان روبرو هستیم. از سوی دیگر بخش زیادی از نمایش در زبان ساخته می‌شود، به طوری که روح نمایشنامه و شکل آن به ادا کردن کلمات بسیار وابسته است.»

    نمایش «دیوار چهارم» با بازی نگار جواهریان و رامبد جوان هر شب ساعت 19 در موسسه اکو اجرا می‌شود و اجرای آن تا پنج آبان ماه ادامه دارد.