برچسب: استیون اسپیلبرگ

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ددلاین، استیون اسپیلبرگ هنوز کار تکمیل گروه بازیگرانش را تمام نکرده و برای فیلم بعدی خود با کولمن دومینگو بازیگر نامزد اسکار در حال مذاکره است تا به این فیلم بدون عنوان افزوده شود. فهرست بازیگران فیلم جدید اسپیلبرگ تاکنون شامل امیلی بلانت، کالین فرث و ایو هیوسون می‌شود.

این فیلم بر مبنای داستانی از اسپیلبرگ ساخته می‌شود و دیوید کوپ، همکار قدیمی این فیلمساز، فیلمنامه را نوشته است.

جزئیات این فیلم کاملا پنهان نگاه داشته شده است.

یونیورسال ۱۵ می ۲۰۲۶ را برای اکران این فیلم تعیین کرده تا آن را در محدوده تابستانی که اسپیلبرگ عملاً دهه‌ها پیش با فیلم‌هایی مانند «آرواره‌ها» و «مهاجمان کشتی گم‌شده» درخشیده بود، به نمایش درآورد.

دومینگو پاییز گذشته با نقش‌آفرینی تحسین برانگیزش در فیلم «راستین» از نتفلیکس درخشید و نامزدی اسکار، بفتا و انجمن بازیگران را کسب کرد. وی تابستان امسال هم نقدهای مشابهی برای اجرای دراماتیک خود در «بخوان بخوان» دریافت کرده و از همین حالا به عنوان یکی از مدعیان اسکار امسال مطرح است. از دیگر نقش‌آفرینی‌های او می‌توان به نقش وی در سریال موفق «سرخوشی» شبکه اچ‌بی‌او اشاره کرد که برای آن برنده جایزه امی شد.

این بازیگر ۵۴ ساله در «لینکلن» اسپیلبرگ در سال ۲۰۱۲ هم با وی همکاری کرده بود و بازیگر «سلما» (۲۰۱۴)، «اگر خیابان بیل می‌توانست حرف بزند» (۲۰۱۸) و «بلک باتم مارینی» (۲۰۲۰) هم بود.

دومینگو که بازیگر صحنه نمایش هم هست ۲ نامزدی تونی نیز در کارنامه دارد و از سوی مجله تایم به عنوان یکی ۱۰۰ چهره تاثیرگذار جهان در سال ۲۰۲۴ معرفی شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، کالین فرث احتمالا در فیلم بعدی استیون اسپیلبرگ به امیلی بلانت ملحق می‌شود.

هنوز مشخص نیست این بازیگر برنده اسکار نقش چه کسی بازی را خواهد کرد یا حتی فیلم درباره چه چیزی است. درباره فیلم جدید اسپیلبرگ تنها به عنوان «یک رویداد» یاد شده و این که قرار است تابستان ۲۰۲۶ اکران شود.

گفته شده اسپیلبرگ داستان را خلق کرده و دیوید کوپ، نویسنده «پارک ژوراسیک» و اولین فیلم «ماموریت غیرممکن»، فیلمنامه را نوشته است. یونیورسال این فیلم را که توسط «امبلین» شرکت اسپیلبرگ تولید می‌شود، اکران خواهد کرد.

فرث بازیگری انگلیسی است و قرار است در سریال «لاکربی» که درباره بمب‌گذاری در پرواز ۱۰۳ پان ام است، و همچنین «شرلوک جوان» درباره سال‌های اولیه زندگی کارآگاه معروف به کارگردانی گای ریچی بازی کند. این بازیگر با بازی در نقش شاه جورج ششم در «سخنرانی پادشاه» برنده جایزه اسکار شد و برای بازی در نقش یک استاد غمگین در فیلم «مرد مجرد» نامزدی اسکار را کسب کرد. وی بازیگر فیلم‌هایی چون «کینگزمن: سرویس مخفی» در نقش یک مامور متین و مجموعه «بریجت جونز» در نقش یک وکیل متکبر که با یک روزنامه‌نگار با بازی رنه زلوگر درگیر می‌شود، بازی کرده است. از دیگر فیلم‌های وی «۱۹۱۷»، «شکسپیر عاشق»، «بیمار انگلیسی» و «ماما میا» است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، فیلم بعدی اسپیلبرگ مانند تمام ساخته‌های وی کاملا محرمانه نگه داشته شده است، اما از آنجا که از این فیلم به عنوان یک رویداد یاد می شود باید به فیلمی با جلوه‌های ویژه و دامنه وسیع فکر کرد. این فیلم بر اساس داستانی از خود اسپیلبرگ و برمبنای فیلمنامه‌ای از دیوید کوپ که نویسنده فیلم‌های «پارک ژوراسیک»، «جنگ دنیاها» و «ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه بلورین» بوده، ساخته می شود.

بلانت در فیلم قبلی‌اش «اوپنهایمر» کریستوفر نولان در نقش همسر الکلی جی رابرت اوپنهایمر دیده شد و بازیگر فیلم «بلاگردان» کمدی اکشنی که با اقبال منتقدان روبه رو شد، هم بود. این بازیگر انگلیسی با بازی در تولیدات بزرگ بیگانه نیست و پیش از این در فیلم‌هایی مانند «لبه فردا» در کنار تام کروز و «درون جنگل» دوین جانسون بازی کرده بود. بلانت همچنین در «یک مکان ساکت» بازی کرد.

گفته شده وی قرار است در دنباله‌های «لبه فردا» و «جنگل کروز ۲» هم بازی کند.

اسپیلبرگ ۳ بار جایزه اسکار گرفته که برای «نجات سرباز رایان» و «فهرست شیندلر» با جایزه بهترین کارگردانی و کسب اسکار بهترین فیلم برای «فهرست شیندلر» بوده است. جدیدترین فیلم وی «فابلمن ها» بود که ۷ نامزدی اسکار از جمله بهترین فیلم و کارگردانی را کسب کرد.

یونیورسال پیکچرز فیلم جدید اسپیلبرگ را روز جمعه ۱۵ می ۲۰۲۶ اکران خواهد کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، استیون اسپیلبرگ روز شنبه با حضور در جشنواره ترایبکا در مراسم پنجاهمین سالگرد ساخته شدن اولین فیلمش «شوگرلند اکسپرس» صحبت کرد.

در این مراسم پیش از شروع پرسش و پاسخ، پیامی از گلدی هاون بازیگر «شوگرلند اکسپرس» روی صفحه نمایش داده شد که از اسپیلبرگ تشکر کرد و از تجربه بازی در این فیلم به عنوان لحظه‌ای مهم در زندگی حرفه‌ای خود و او یاد کرد.

این فیلم سال ۱۹۷۴ اکران شد، درست یک سال قبل از «آرواره‌ها» و با وجود نقدهای خوب در گیشه موفق نبود و یونیورسال پس از ۲ هفته آن را از پرده پایین آورد.

اسپیلبرگ ۷۷ ساله در جمع تماشاگرانی که در این مراسم گرد آمده بودند، گفت: شما اولین مخاطبانی هستید که در ۵۰ سال اخیر «شوگرلند اکسپرس» را روی پرده می‌بینند.

فیلمساز برنده ۳ جایزه اسکار گفت پس از خواندن مقاله‌ای با عنوان «بانی و کلاید روز مدرن» در روزنامه محلی لس‌آنجلس به فکر ساخت چنین فیلمی افتاد. اسپیلبرگ گفت: این داستان واقعی زوجی در تگزاس بود که برای بازگرداندن بچه‌شان از مرکز بهزیستی کودکان، موجب شدند تا تعقیب و گریزی پلیسی شکل بگیرد.

یونیورسال با فیلمنامه موافقت کرد اما حاضر نبود هزینه ساخت فیلم را بدون نام ستاره بزرگی تامین کند. اسپیلبرگ گفت: فیلم بدون گلدی ساخته نمی‌شد. عنصری در شخصیت فیلم وجود داشت که من را یاد سادگی قلب گلدی می‌انداخت.

با این حال، بقیه گروه را اسپیلبرگ و مدیر بازیگرانش خیلی متفاوت با انتخاب هالیوود چیدند. به گفته وی بازیگر نقش گروگان واقعاً پیرمردی بود که از مشتریان یک بار انتخاب شد.

«شوگرلند اکسپرس» همچنین آغاز همکاری دیرپا و متفاوت این کارگردان با آهنگساز جان ویلیامز بود و این ۲ در «آرواره‌ها»، «مهاجمان صندوق گمشده»، «ای تی»، «پارک ژوراسیک»، «فهرست شیندلر» و چندین فیلم دیگر با هم کار کردند. اسپیلبرگ در این باره گفت: بسیار طرفدار موسیقی‌های جان بودم و از بچگی آلبوم‌های موسیقی فیلم او را جمع می‌کردم.

وی در ادامه گفت: وقتی ساخت «شوگرلند» به یک واقعیت بدل شد یکی از اولین افرادی که با آنها ارتباط برقرار کردم جان بود. ما همدیگر را دیدیم و ناهار خوردیم و این آغاز رابطه بود … این پنجاه و یکمین سالی است که با هم کار می‌کنیم.

کار ساخت «شوگرلند اکسپرس» با ریچارد زانوک و دیوید براون به عنوان تهیه کننده موجب شد تا این همکاری برای ساخت «آرواره‌ها» هم ادامه پیدا کند.

در طول یک سال، زمانی که «آرواره‌ها» به پرده سینماها رسید، همه نام اسپیلبرگ را می‌دانستند و از آن پس او گزینه دوم هیچ‌کس برای کارگردانی فیلمی درباره یک کوسه، چند دایناسور یا هر نوع بیگانه فضا نبود. پیش از آن این کارگردان فیلم سینمایی «دوئل» را هم ساخته بود که یک تله فیلم بلند اکشن بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، چگونگی ساخته شدن فیلم پر سر و صدای «آرواره‌ها» و ماجراهای پشت صحنه این فیلم موفق استیون اسپیلبرگ و کتابی که توسط پیتر بنچلی نوشته شد، در قالب یک مستند ساخته می شود.

این فیلم به مناسبت پنجاهمین سالگرد فیلم «آرواره‌ها» که سال ۱۹۷۵ ساخته شد با چراغ سبزی که از نشنال جیوگرافیک گرفته، شکل می گیرد. این مستند بلند هم بر فیلم اسپیلبرگ و هم بر چگونگی نوشته شدن رمان ترسناک پرفروش بنچلی تمرکز دارد. اکران این فیلم برای تابستان ۲۰۲۵ در نشنال جئوگرافیک و برای پخش در دیزنی پلاس و هولو برنامه ریزی شده است.

لوران بوزرو قرار است این فیلم را کارگردانی کند. این فیلمساز به تازگی مستند بلند «فی» را با تمرکز بر زندگی و آثار فی داناوی بازیگر کهنه کار هالیوود تکمیل کرده است. بوزرو نویسنده کتاب «اسپیلبرگ: ده سال اول» است که برای آن با اسپیلبرگ درباره ساخت «آرواره ها» صحبت کرد و همچنین در حال تولید فیلمی درباره آهنگساز همین فیلم یعنی جان ویلیامز است.

این مستند شامل فیلم‌ها و عکس‌هایی از آرشیو بنچلی و اسپیلبرگ می‌شود و همچنین به چگونگی پیدایش نگاه وسواسی به کوسه‌ها پس از نمایش این فیلم بلاک‌باستر می‌پردازد. این فیلم با همکاری وندی بنچلی، همسر پیتر که از مدافعان حفاظت از اقیانوس هاست، ساخته خواهد شد. کمپانی آمبلین اسپیلبرگ هم از تهیه کنندگان این مستند است.

تهیه کنندگان می‌گویند رمان «آرواره‌ها» نوشته پیتر بنچلی و فیلم استیون اسپیلبرگ، هم ادبیات و هم سینمای عامه‌پسند را تعریف کرد و بر این باورند که غواصی در میراث گذشته، حال و آینده «آرواره ها»، در کنار بحث آگاهانه و الهام بخش درباره کوسه ها و اقیانوس در قالب یک مستند، فرصتی منحصر به فرد برای نشان دادن رابطه هنر و علم است.

تولید «آرواره ها» با بودجه‌ای که بسیار فراتر از برنامه‌ریزی بود، انتقادهای زیادی برانگیخت و دلیل بالا رفتن هزینه هم کارگردان ۲۶ ساله ای بود که به سختی با کوسه‌ای مکانیکی که مدام از کار می افتاد و شرایط سخت فیلمبرداری در آب و هوای نامناسب دست و پنجه نرم می‌کرد.

اسپیلبرگ زمانی گفته بود نمی‌توانست با همان سرعتی که می خواست به آنچه در ذهن داشت برسد. وی افزوده بود: چشم اندازی از پایان هرگز در برابر ما نبود و با این حال من تنها کسی بودم که به خدمه اطمینان می دادم روزی به پایان فیلم خواهیم رسید.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، ویل اسمیت فاش کرد تمهیدی که استیون اسپیلبرگ به کار بست و یک هلیکوپتر فرستاد تا او را به جلسه بیاورد، موجب شد بازی در فیلم «مردان سیاهپوش» را بپذیرد.

وقتی ویل اسمیت بازی در نقش مامور جی در «مردان سیاه پوش» سال ۱۹۹۷ را رد کرد، استیون اسپیلبرگ که تهیه کننده اجرایی آن بود، تصمیم گرفت که خودش وارد عمل شود.

اسمیت با حضور در برنامه گفتگوی کوین هارت این ماجرا را تعریف کرد و گفت اسپیلبرگ هلیکوپتری فرستاد تا او را برای جلسه‌ای با حضور اسپیلبرگ ببرد.

همه چیز از آنجا شروع شد که اسمیت پس از بازی در «روز استقلال» در سال ۱۹۹۶ که اولین فیلم پرفروشش شد، نمی‌خواست در فیلم دیگری با محور بیگانگان فضایی بازی کند. این در حالی بود که جیمز لاسیتر مدیر سابق اسمیت از وی خواست تا نقش مامور جی را بپذیرد. اسمیت، لاسیتر را «داور ذوق» خودش برای بازیگری خواند.

اسمیت گفت: در دوران اوج با ۱۰ فیلمی که در آن مقطع بازی کردم، این جیمز بود که فیلم‌ها را انتخاب می‌کرد. من نمی‌خواستم «در جستجوی خوشبختی» را بازی کنم، نمی‌خواستم در «علی» بازی کنم و جیمز بود که «مردان سیاه پوش» را انتخاب کرد. آن سال یک سال بعد از «روز استقلال» بود و من نمی‌خواستم در ۲ فیلم درباره بیگانگان پشت سر هم بازی کنم.

اما رد کردن پروژه‌ای که توسط شرکت تولید آمبلین اسپیلبرگ حمایت می‌شد، توجه اسپیلبرگ را جلب کرد.

اسمیت گفت: استیون اسپیلبرگ هلیکوپتری برای من فرستاد تا بتواند با من صحبت کند. من در نیویورک بودم. هلیکوپتر در خانه‌اش فرود آمد و من برای اولین بار لیموناد گازدار خوردم. نمی‌شد نه بگویی.

اسمیت افزود: او خیلی سرد گفت: به من بگو چرا نمی‌خواهی در فیلم من بازی کنی… ‌و بعد متوقف شد چون اگر می‌خواست ادامه دهد باید می‌گفت: جوکر، نمی‌دانی من «آرواره‌ها» را ساخته‌ام؟ نمی‌دانی من‌«ای.تی» را ساخته‌ام؟

فراخوانده شدن توسط اسپیلبرگ همان چیزی بود که اسمیت برای پذیرفتن بازی در «مردان سیاه پوش» نیاز داشت و فیلم به یکی دیگر از بلاک باسترهای اولیه برای این بازیگر جوان تبدیل شد. این فیلم ۵۸۹ میلیون دلار در باکس آفیس جهانی به دست آورد و اسمیت دومین فرنچایز سینمایی خود را پس از «پسران بد» شکل داد. موفقیت‌ پشت سر هم «روز استقلال» و «مردان سیاه پوش» جایگاه اسمیت را به عنوان یک ستاره سینما در اواخر دهه ۱۹۹۰ مستحکم کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، آنتونیو باندراس به تازگی در مصاحبه‌ای که به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ساخته شدن «نقاب زورو» انجام داده از هشداری که اسپیلبرگ به وی داده بود یاد کرد. این فیلم ماجراجویی به کارگردانی مارتین کمبل که توسط آمبلین اینترتینمنت به مدیریت استیون اسپیلبرگ ساخته شد در سال ۱۹۹۸ موفق شد تا فروشی ۲۵۰ میلیون دلاری را ثبت کند.

باندراس یادآوری می‌کند که در صحنه‌ای از فیلم اسپیلبرگ هم حضور داشت و با او در مورد آینده بازی واقعی در برابر بازی با استفاده از CGI صحبت کرد.

باندراس گفته است: یک بار وقتی داشتیم فیلمبرداری می‌کردیم استیون اسپیلبرگ به من گفت: این احتمالاً یکی از آخرین وسترن‌هایی است که مثل وسترن‌های قدیم، با صحنه‌های واقعی با اسب‌های واقعی و در مکانی واقعی فیلمبرداری شده است.

اسپیلبرگ گفت: همه چیز تغییر خواهد کرد. آنها تغییر خواهند کرد و به سرعت هم تغییر خواهند کرد و به همین دلیل تو باید به این فیلم افتخار کنی.

باندراس افزود: و حالا من واقعا به این فیلم افتخار می‌کنم، احتمالاً حتی بیشتر از زمانی که این بازی را انجام می‌دادم. نمی‌دانم زمانی که «زورو» را اجرا می‌کردم کاملاً می‌دانستم قرار است چقدر مخاطب داشته باشد یا نه. اما هم تاثیر گذاشت و هنوز پس از ۲۵ سال به یادآورده می‌شود. فیلم ماجراجویی بسیار زیبایی بود با عناصری که موجب شد حسابی بدرخشد. چیزی جز خاطرات خوب از آن ندارم.

باندراس و کاترین زتا جونز سال ۲۰۰۵ در دنباله «افسانه زورو» نقش‌های خود را تکرار کردند اما این فیلم در گیشه موفقیت کمتری کسب کرد. با این حال، باندراس گفت هنوز بحث ساخته شدن سومین فیلم زورو مطرح است. وی افزود: اگر اکنون فیلم دیگری ساخته شود من نقش مربی را بازی می‌کنم؛ نقشی که آنتونی هاپکینز در فیلم اول بازی کرد. من شخصیتی می‌شوم که مشعل را به زوروی جدید می‌سپارم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از کولایدر، یونیورسال برنامه‌های متعددی برای گرامیداشت سی‌امین سال برگرداندن دایناسورها به زمین دارد.

در بیانیه رسمی این برنامه‌ها آمده است: در هر ۲ ساحل آمریکا، امسال تابستان مهمانان پارک موضوعی می‌توانند یکی از بزرگترین ماجراجویی‌های سینمایی را با کالاهای انحصاری، غذاها و نوشیدنی‌های ویژه و نمایش فیلم نمادین ۱۹۹۳، جشن بگیرند.

در پارک موضوعی اورلاندو، گردشگران تجربه‌های هیجان‌انگیزی با الهام از این مجموعه را زندگی می‌کنند. در فروشگاه ویژه سی‌امین سالگرد هم که از ۲۶ مه افتتاح ‌شده، مهمانان علاوه بر خرید می‌توانند عناصر پیش‌تولید فیلم از استوری‌بردها و طرح‌های اولیه گرفته تا عکس‌هایی که صحنه‌های به یادماندنی را نشان می‌دهد بیابند. لباس‌ها، کلاه‌ها، جاکلیدی، و همه جور کلکسیون از دایناسورها هم برای فروش ارایه شده است.

روزهای ۹، ۱۰ و ۱۱ ژوئن هم یونیورسال این فیلم را در پارک‌های خود به نمایش درمی‌آورد تا به این فیلم برجسته خود ادای احترام ‌کند.

«پارک ژوراسیک» اولین بار ۹ ژوئن ۱۹۹۳ در واشینگتن به نمایش درآمد و از ۱۱ ژوئن اکران رسمی‌اش در آمریکا شروع شد. این فیلم در اکران اولیه‌اش بیش از ۹۱۴ میلیون دلار فروخت و بدل به پرفروش‌ترین فیلم تاریخ شد و رکوردش تا زمان اکران «تایتانیک» در سال ۱۹۹۷ حفظ ماند.

در ماه اکتبر هم در سراسر بریتانیا تور کنسرتی برگزار و فیلم در مکان‌هایی از منچستر، بیرمنگام، لیدز و… نمایش داده می شود.

فیلم استیون اسپیلبرگ که سال ۱۹۹۳ ساخته شد روز چهارشنبه ۱۸ اکتبر در «ای او آرنا» منچستر به نمایش درخواهد آمد و پس از آن به شهرهای دیگر می‌رود. تمامی نمایش‌ها را ارکستر رسمی با موسیقی آهنگساز آمریکایی جان ویلیامز همراهی خواهد کرد.

در ادای احترام به این فیلم پرفروش «لگو» هم ۵ مجموعه بازی جدید از دایناسورها، وسایل نقلیه و شخصیت‌های پارک ژوراسیک اصلی را به بازار ‌فرستاده تا علاقه‌مندان بتوانند صحنه‌های فیلم را به کمک آنها بازسازی کنند؛ از جمله برخورد دکتر آلن گرانت با یک براکیوزاروس، حمله دایناسور به مرکز بازدیدکنندگان و … .

«پارک ژوراسیک» به کارگردانی استیون اسپیلبرگ با اقتباس از رمانی به همین نام از مایکل کرایتون ساخته شد. داستان فیلم در جزیره‌ای خیالی رخ می‌دهد؛ جایی که تاجری ثروتمند و تیمی از دانشمندان ژنتیک، پارک حیات وحشی از دایناسورهای منقرض‌شده ایجاد کرده‌اند. اما خرابکاری در پارک منجر به قطع تاسیسات برق پارک و اقدامات امنیتی می‌شود و شماری از بازدیدکنندگان و نوه مؤسس پارک برای زنده ماندن و فرار از جزیره تلاش می‌کنند.

قبل از انتشار رمان کرایتون، چهار استودیو برای خرید امتیاز سینمایی آن پیشنهاد دادند. اسپیلبرگ با حمایت یونیورسال پیکچرز، قبل از انتشار رمان در سال ۱۹۹۰، امتیازش را به مبلغ ۱.۵ میلیون دلار به دست آورد و دیوید کپ پیش‌نویس نهایی فیلم‌نامه را نوشت. فیلم‌برداری از آگوست تا نوامبر ۱۹۹۲ در کالیفرنیا و هاوایی انجام شد و مراحل پس از تولید تا ماه می ۱۹۹۳ ادامه یافت.

این فیلم ۳ جایزه اسکار برای دستاوردهای فنی در جلوه‌های بصری و طراحی صدا کسب کرد و ۵ دنباله بعدی برای آن ساخته شد که شامل «جهان گمشده: پارک ژوراسیک» (۱۹۹۷)، «پارک ژوراسیک ۳» (۲۰۰۱)، «دنیای ژوراسیک» (۲۰۱۵)، «دنیای ژوراسیک: سقوط پادشاهی» (۲۰۱۸) و «دنیای ژوراسیک: قلمرو» (۲۰۲۲) است.

اسپیلبرگ در بیانیه‌ای با گرامیداشت یاد باتلر نوشته است: در «آرواره‌ها» بیل باتلر پایه محکمی برای آن قایق بود. او تنها آرامشی بود که در میان همه طوفان وجود داشت. وقتی با طبیعت و تکنولوژی رو در رو شدیم هر دوی ما خسته شده بودیم و در نهایت تماشاگران در این نبرد پیروز شدند. نگرش بیل به زندگی عملگرایانه، فلسفی و بسیار صبورانه بود و من برای کمک‌های خلاقانه‌اش برای شکل گرفتن «آرواره‌ها» بسیار مدیون او هستم.

علاوه بر «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» باتلر فیلمبردار شماری از فیلم‌های مطرح دهه ۱۹۷۰ بود که «مکالمه» فرانسیس فورد کاپولا و «گریس» رندال کلایسر با بازی جان تراولتا و اولیویا نیوتن جان در سال ۱۹۷۸ از جمله آنهاست.

در هر ۲ فیلم «مکالمه» و «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» باتلر جایگزین هاسکل وکسلر فیلمبردار مطرح شده بود.

وی همچنین فیلمبردار «دانه شیطان» و «کاپریکورن یک» در دهه ۱۹۷۰ بود و فیلمبرداری «راکی ۲» سال ۱۹۷۹، «راکی ۳» سال ۱۹۸۲ و «راکی ۴» سال ۱۹۸۵ به کارگردانی سیلوستر استالونه، «بیلوکسی بولز» اقتباسی از نیل سایمن در سال ۱۹۸۸، فیلم ترسناک «بازی بچه» ساخته تام هالند در سال ۱۹۸۸، درام موزیکال «پل گرافیتی» در سال ۱۹۹۰، «فلیپر» در سال ۱۹۹۶ را انجام داده بود. باتلر در هزاره جدید هم پشت دوربین بود و در هشتاد و چند سالگی درام جنایی تحسین شده بیل پکستون را با عنوان «شکنندگی» یا «سرزمین مجازات» در سال ۲۰۰۱ و کمدی «پول خنده‌دار» چوی چیس سال ۲۰۰۶ را فیلمبرداری کرده بود. آخرین فیلم وی «فرشته شیطان» ریچارد دویچر در سال ۲۰۰۹ بود.

باتلر با تلویزیون هم بسیار کار کرده بود و سال ۱۹۷۷ برای فیلمبرداری فیلم تلویزیونی «راندن در انتب» و سال ۱۹۸۴ برای فیلمبرداری از اقتباسی از «اتوبوسی به نام هوس» با بازی آن مارگارت و تریب ویلیامز ۲ جایزه امی دریافت کرد. وی سال ۱۹۸۳ برای مینی سریال «تورن بردز» یا «مرغان خارزار» نامزدی امی را کسب کرد.

باتلر در مصاحبه‌ای درباره فیلمبرداری «آرواره‌ها» گفته بود حدود ۹۰ درصد فیلمبرداری روی قایق را با دوربین روی دست انجام داد.

این فیلمبردار که در شهر کوچکی در ماونت پلیزنت بزرگ شد در دانشگاه آیووا در رشته الکترونیک تحصیل کرده بود. وی کارش را به عنوان مهندس در ایستگاه رادیویی ایندیانا آغاز کرد و به طراحی و ساخت اولین ایستگاه‌های تلویزیونی ای‌بی سی در شیکاگو کمک کرده بود.

وی سپس به فیلمبرداری آثار مستند علاقه‌مند شد و اولین فیلمبرداری برای فیلم داستانی را با «فرانک بی‌باک» فیلیپ کافمن تجربه کرد. این فیلم سال ۱۹۶۷ با بازی جان وویت ساخته شد. «مردم باران» در سال ۱۹۶۹ ساخته فرانسیس فورد کاپولا با بازی جیمز کان، شرلی نایت و جک نیکلسون فیلم بعدی او بود.

این کارگردان گفت به تازگی دوره پرمشغله‌ای را پشت سر گذاشته و با ساختن ۲ فیلم پشت سر هم فراغت یافته است. او وقتی هنوز داشت «داستان وست ساید» را می‌ساخت با تونی کوشنر هم مشغول نوشتن داستان «فابلمن‌ها» بود.

وی گفت: آن ۲ فیلم با هم همپوشانی داشتند و من فرصت نداشتم فکر کنم پس از اتمام این ۲ فیلم کار بعدی‌ام چه خواهد بود.

اسپیلبرگ گفت: هیچ ایده‌ای برای کار بعدی ندارم. یک جور حس خوب است، وحشتناک هم است. خوب است که می‌توانم دوباره کنترل زندگی را در اختیار داشته باشم … اما باید کار کنم و کار کردن را دوست دارم.

وی همچنین به یک فیلم زندگینامه‌ای از ناپلئون برای شبکه اچ‌بی‌او اشاره کرد که بر اساس فیلمنامه‌ای از دوست فقیدش استنلی کوبریک شکل می‌گیرد و با بیوه وی و برادرش مشغول همکاری برای ساخت آن است. وی گفت این سریال ۷ قسمتی خواهد بود و او دارد برای آن کار می‌کند. قبلا از وی به عنوان تهیه‌کننده این سریال یاد شده بود و فوکوناگا کارگردان «وقتی برای مردن نیست» به عنوان کارگردان این پروژه مطرح بوده است.

اسپیلبرگ که شب پیش خرس طلایی افتخاری برای یک عمر دستاورد را از برلیناله دریافت کرد، گفت این جایزه را در ششمین سالمرگ مادرش دریافت می‌کند که نقشش را میشل ویلیامز خیلی خوب در فیلم «فابلمن‌ها» تصویر کرد.

وی اظهار کرد دوران کرونا و ترسی که از همه‌گیری احساس می‌کرد به وی شهامت داد تا داستان زندگی خودش را روایت کند.

این کارگردان گفت این روزها بیشتر از کارگردان‌های جوان یاد می‌گیرد و برای نمونه کار دنیل کوان و دنیل شاینرت کارگردان‌های «همه‌چیز همه‌جا یک‌باره» را کار یک نابغه شگفت‌انگیز خواند.

اسپیلبرگ تاکید کرد: یکی از چیزهایی که یاد گرفتم این است که باید فیلمنامه خوبی داشته باشید. من همیشه گفته‌ام «اگر روی کاغذ نیست، روی صحنه هم نیست» و واقعاً به این اعتقاد دارم. بنابراین، توصیه من این است که اگر می‌خواهید کارگردان سینما شوید، اول از همه بنویسید و اگر احساس نمی‌کنید چنین قبایی را به تن شما دوخته باشند با کسی آشنا شوید که قبای قوی داستان نویسی و نویسندگی داشته باشد و با هم همکاری کنید، زیرا این داستان است که مخاطب را وادار می‌کند به شما توجه کنند نه شات‌هایی که می‌گیرید.

بونو خواننده مشهور گروه U۲ در این مراسم حضوری غیرمنتظره داشت و جایزه اسپیلبرگ یعنی خرس طلایی افتخاری برلیناله را به وی اهدا کرد. وی از اسپیلبرگ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین شات‌های بزرگ هالیوود یاد کرد. بونو و گروهش برای اولین اکران مستند «آینده را ببوس» در برلیناله حضور دارند.

اسپیلبرگ با «فابلمن‌ها» ۲ جایزه گلدن گلوب و منتخب منتقدان را گرفته و نامزد بهترین فیلم اسکار است.

وی به تازگی در نقدهایش هیچکاک را به عنوان کارگردانی معرفی کرده که بیش از حد به آثارش بها داده شده زیرا فیلم‌هایش زیادی مصنوعی هستند و «همه چیز همه‌جا یک‌باره» را خسته‌کننده‌ترین و پرمدعاترین فیلمی که تا به حال دیده خواند. وی انتخاب تام کروز و نیکول کیدمن برای فیلم «چشم‌های کاملاً بسته» کوبریک را انتخاب‌های نادرستی خوانده، «کیل بیل» تارانتینو را بسیار احمقانه نامیده، پایان «راننده تاکسی» را هم درب و داغان و «نچ» را تاثیرناگذار ارزیابی کرده است.

البته او ادعایی ندارد و اینها را نظرات خودش می‌داند. هرچند با توجه به اینکه وی رمان‌نویس زبردستی است به زیبایی به توضیح دیدگاه‌هایش می‌پردازد و در عین حال پرکاری خود را نشان می‌دهد.

اما در چند هفته اخیر اوتس بیش از همه بر یک فیلم تمرکز کرده و از کریسمس تاکنون او حداقل ده‌ها بار درباره تنفرش از «فابلمن‌ها» استیون اسپیلبرگ توییت کرده است. خیلی از معتادان توییتر ممکن است نوشتن درباره یک چیز در توییتر را عادی بدانند اما این حجم از نفرت برای یک فیلم دیگر غیرعادی به نظر می‌رسد.

در حالی که فیلم «بلوند» اندرو دومینیک با اقتباس از کتاب «بلوند» اوتس ساخته شده برخی می‌گویند وی دارد «فابلمن‌ها» را در رقابت اسکار تضعیف می‌کند تا «بلوند» بخت بیشتری داشته باشد، اما هر ۲ بازیگر ۲ فیلم یعنی میشل ویلیامز برای «فابلمن‌ها» و آنا دی آرماس برای «بلوند» در فهرست نامزدهای اسکار جای داشتند.

نبرد اوتس علیه «فابلمن‌ها» از ۲۶ دسامبر آغاز شد و وی فیلم را به شدت کند و بی‌اراده خواند و نوشت مطمئن نیست که فیلمی مناسب برای ایام تعطیلات باشد.

وی به نقدهایش ادامه داد و پس از آن فیلم را «کاملا متوسط» با «تصاویری که برای تلویزیون ساخته شده و بازی‌های اغراق‌آمیز دارد» و دارای «دیالوگ‌های احمقانه» است خواند. تنها صحنه‌ای که اوتس از فیلم «فابلمن‌ها» دوست داشته صحنه‌ای است که در آن دیوید لینچ در نقش جان فورد بازی کرده و البته تقریباً از نظر همه این صحنه بهترین سکانس فیلم است.

البته اوتس ماه‌ها قبل از اکران «داستان وست‌ساید» هم بازسازی این فیلم را از گام‌های اشتباه کارگردان دانسته بود و سال ۲۰۱۸ هم عکس اسپیلبرگ در کنار دایناسور فیلم «پارک ژوراسیک» را بازتابی وحشیانه از این خواند که جهان چقدر نیاز به حفاظت دارد.

این نویسنده در عین حال عاشق آندری تارکوفسکی، لوییس بونوئل، فیلم «مخمل آبی»، «پیانو» و بازی‌های مریل استریپ است. البته او تاکید دارد که توییت‌هایش را چنان می‌نویسد که انگار دارد با دوستی تلفنی صحبت می‌کند و می‌گوید از اینکه دیگران به توییت‌هایش بها می‌دهند تعجب می‌کند.

این ۲ که از آنها با عنوان ۲ دنیل یاد می‌شود و برای نخسیتن بار نامزدی این جوایز را کسب کرده بودند موفق شدند تا تاد فیلد برای «تار»، جوزف کوشیسنکی برای «تاپ گان: ماوریک»، مارتین مک دونا برای «اشباح اینیشرین» و استیون اسپیلبرگ برای «فابلمن‌ها» را کنار بزنند.

اسپیلبرگ با ۱۳ بار نامزدی رکورددار نامزدی این جوایز است و ۳ بار آن را دریافت کرده است.

مجری مراسم در مونولوگ افتتاح مراسم با شوخی با اینکه جای تعجب دارد که ایلان ماسک هنوز این مراسم را نخریده و اینکه هیچ فیلمساز زنی امسال در ردیف کارگردان‌های نامزد سال جای نداشت، مراسم را آغاز کرده بود.

در ماه ژانویه نامزدهای این جوایز معرفی شده‌بودند وهمان زمان هم به حضور نداشتن هیچ فیلمساز زنی در فهرست نامزدها انتفاد شده بود. سارا پولی با «زنان حرف می‌زنند» و جینا پرینس –بایتوود با «پادشاه زن» از چهره‌های مطرح زن امسال در زمینه کارگردانی بودند.

در بخش اولین کارگردانی در حالی که زنان ۴ نامزد داشتند؛ شارلوت ولز برای «افترسان» به عنوان برنده انتخاب شد. دیگر نامزدها عبارت بودند از آلیس دیوپ برای «سن اومر»، آدری دیوان برای «اتفاق»، آنتونتا آلامات کوسیجانوویچ برای «مورینا» و جان پاتون فورد برای «امیلی جنایتکار».

در این مراسم جیسون بیتمن که برای ساخت یکی از قسمت‌های سریال «اوزارک» نامزد شده بود جایزه بهترین مستند را به سارا دوسا برای «آتش عشق» درباره دو متخصص آتشفشان و مستندساز اهدا کرد. وی گفت: «کاتیا و موریس به معنای واقعی کلمه برای فیلمسازی مردند. آتش عشق مربوط به مرگ آنها نیست، بلکه به نحوه زندگی آنها مربوط می شود و آنها برای عشق و آتشفشان زندگی می‌کردند. … معتقدم آنها به شکل معنی‌داری مردند.»

در بخش سریال درام سم لوینسون برای «سرخوشی» به عنوان برنده انتخاب شد و توانست سریال‌های «اوزارک»، «بهتر است با سال تماس بگیری» و ۲ قسمت «جداسازی» را پشت سر بگذارد.

در بخش سریال کمدی هم بیل هدر برای «بری» به عنوان برنده انتخاب شد و تیم برتون برای «چهارشنبه»، امی شرمن-پالادیون برای «خانم میزل شگفت‌انگیز»، کریستوف استورر برای «خرس» و مایکل وایت برای «لوتوس سفید» را پشت سر گذاشت.

در بخش فیلم تلویزیونی یا سریال کوتاه هم هلن شاور برای «ایستگاه یازده» به عنوان برنده انتخاب شد. جایزه بخش برنامه منظم شبانه به لیز پاتریک برای «ساتردی نایت لایو» رسید و در برنامه‌های ویژه گلن وایز برای برنامه «هفتادو پنجمین جوایز سالانه تونی» برنده شد.

امسال هفتاد و پنجمین دوره جوایز انجمن کارگردان‌های آمریکا برگزار شد و با رای بیش از ۱۹ هزار عضو این انجمن، برندگان انتخاب شدند. می‌توان گفت برندگان این جوایز تقریباً بیشترین شانس را برای دریافت جایزه بهترین کارگردانی اسکار دارند. تنها ۸ برنده جوایز انجمن در دریافت جایزه آکادمی ناکام ماندند که از موارد اخیر آن می‌توان از سم مندس برای «۱۹۱۷» یاد کرد که سال ۲۰۲۰ آن را به بونگ جون هو برای «پارازیت» باخت.

این سومین بار در تاریخ اهدای این جوایز بود که ۲ کارگردان با هم برنده این جایزه می‌شوند.