برچسب: استاد دانشگاه

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، آیین نکوداشت زنده‌یاد خسرو بامداد، مدرس، محقق، بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر عصر روز شنبه ۲۱ آبان با حضور کاظم نظری مدیرکل هنرهای نمایشی، خانواده این هنرمند و جمعی از هنرمندان در تماشاخانه سنگلج برگزار شد.

کاظم نظری مدیرکل هنرهای نمایشی در ابتدای این مراسم با بیان اینکه امیدوار است در آینده در فضایی مطلوب و دور از غم با یکدیگر گفتگو کنیم، بیان کرد: زنده‌یاد استاد بادمداد، خسرو خوبان، مرد بزرگی بود. او معلم بنده بوده و همچنان هست. منش و دانش او بسیار به من آموخت.

نظری در پایان سخنانش ضمن عرض تسلیت به خانواده زنده‌یاد بامداد و جامعه هنری گفت: ایشان در قلب من و قلب همه دانشجویانش همیشه زنده است. او همیشه و در همه جا به ویژه در دانشگاه اراک تمام قد و با همه وجود، سختی‌ها را به جان می‌خرید و عاشقانه و پدرانه کنار دانشجویان بود و به آنها تاکید می‌کرد تا مطالعه کنند و دانش‌شان را نسبت به هنر نمایش افزایش دهند.

در ادامه مانی بامداد، فرزند این هنرمند فقید، از انتشار تمامی آثار زنده‌یاد بامداد با حمایت اداره کل هنرهای نمایشی خبر داد.

وی اظهار کرد: کتابخانه شخصی پدر به مجموعه تئاتر شهر تقدیم خواهد شد تا دانشجویان بتوانند از این گنجینه کوچک استفاده کنند.

در ادامه احمد جولایی، نویسنده و پژوهشگر تئاتر نیز با حضور روی صحنه تماشاخانه سنگلج ضمن عرض تسلیت به مناسبت درگذشت بامداد، گفت: خسرو الماس دنیای هنر بود. او برای دانشجویان بسیار زحمت کشید. پیش از آنکه به خودش بیاندیشد به خانواده و دانشجویانش فکر می‌کرد. اینقدر که برای دانشجویان تلاش می‌کرد به دنبال مطالبات شخصی و اداری نبود. اینها همگی نشان از بزرگمردی، رادمردی و دریادلی او دارد.

وی ادامه داد: خاک قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) جواهرات زیادی در سینه خود داشت، آلبومش کم بود و خسرو را به این آلبوم اضافه کرد.

جولایی افزود: در حدیث آمده است که اولاد پاک و خلف صدقه جاریه است که می‌تواند، منجر به بازماندن نام نیک از آدمی باشد و مانی اولاد خلف زنده‌یاد خسرو بامداد است. امیدوارم هرچه خاک اوست باقی عمر بازماندگانش به ویژه مانی عزیز باشد.

این نویسنده و پژوهشگر تئاتر مطرح کرد: دانشجویان زنده‌یاد بامداد هر زمان از دانشی که به آنها آموخت، استفاده کنند و از او به نیکی یاد کنند، گویی استاد زنده است و این همان مصداق «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق» خواهد بود. چراکه خسرو با عشق نفس می‌کشید، دم او عشق بود و بازدمش عشق. امیدوارم این ترانه عشق بر لبان همه دانشجویان و هنرمندان ایران زمین باقی بماند و خسروها به جای او در خاک هنر رویش داشته باشد.

علی میرزایی فیلمنامه‌نویس و پژوهشگر تئاتر و سینما، بهار رئیس انجمن ادبی استان سمنان و محمد ابراهیمیان نویسنده، منتقد و کارگردان تئاتر از دیگر سخنرانان مراسم بودند که به بیان خاطراتی از همراهی‌شان با این هنرمند فقید پرداختند و یاد و خاطره او را گرامی داشتند.

پخش کلیپ، شعرخوانی علیرضا عامری در وصف زنده‌یاد خسرو بامداد و خوانش ۲ دلنوشته‌ با یادی از خاطرات بامداد به قلم جمعی از دانشجویان ورودی ۱۳۷۴ دانشگاه آزاد اسلامی اراک بخش‌های دیگری از این مراسم بودند.

به گزارش تئاتر آنلاین، رحمت امینی نویسنده و کارگردان تئاتر که سال ها از همکاران زنده یاد امیرکاووس بالازاده در دانشکده هنر و معماری بوده، در پی درگذشت این پژوهشگر و هنرمند تئاتر یادداشتی نوشته است.

در یادداشت رحمت امینی آمده است:

«شنیدن خبر تلخ مرگ هموطنانمان در این روزها غمی بر غم های ما اضافه می کند و در شرایطی که اخبار متعددی درباره کشته شدن هم‌میهنانمان شنیدیم خبر از دنیا رفتن استاد امیرکاووس بالازاده موجب ناراحتی جامعه دانشگاهی و تئاتری شده و غم و اندوه آنها را دوچندان کرده است.

من بیشتر از یک دهه با آقای بالازاده در دانشکده هنر و معماری همکار بودم. تخصص اصلی و سویه مطالعاتی این مدرس و پژوهشگر بیشتر در حوزه ایران، فرهنگ ایرانی، اسطوره شناسی و فرهنگ عامه بود و هم به خاطر تحصیل در رشته های زبان شناسی و فرهنگ و زبان های باستانی و هم تجربیات عملی که در کلاس های دوره نوجوانی و جوانی اش گذرانده بود شخصیت علمی بسیار والایی داشت که سودش هم به نفع تئاتر بود و هم فرهنگ عامه ما.

در طول مدتی که او را می شناختم هیچ کس یک بار هم صدای بلند او را نشنیده بود. امیرکاووس بالازاده فردی بسیار مهربان، امروزی و کارراه انداز بود که این مسئله را می شد هم در دوستی و رفاقت با همکارانش و هم دانشجویانش رصد کرد. این مدرس مدتی به عنوان سرپرست دانشکده هنر و معماری و همچنین مدیرگروه بخش نمایش دانشکده فعال بود.

هر کس در زندگی نقاط مثبت و منفی دارد اما در مجموع بالازاده فردی مهربان، خنده رو و همراه بود که یاد و خاطرش تا همیشه با جامعه دانشگاهی و دانشجویان به یادگار می ماند.

در آخر آرزوی صبوری برای خانواده این هنرمند و سلامتی و طول عمر برای بازماندگان و دیگر اساتید دانشگاه دارد.»