برچسب: احسان عرفانی

  • سفری به آلمان پس از جنگ/ عاشقانه‌ای آرام را رقم زدیم

    سفری به آلمان پس از جنگ/ عاشقانه‌ای آرام را رقم زدیم

    احسان عرفانی با بیان اینکه «نان سال های جوانی» برگرفته از یک رمان به همین نام است، از فضای آرام عاشقانه آن گفت.

    به گزارش تئاتر آنلاین، احسان عرفانی کارگردان تئاتر در گفتگو با مهر درباره نمایش «نان سال‌های جوانی» گفت: نمایشنامه «نان سال های جوانی» اقتباسی از یک رمان با همین نام نوشته هاینریش بل است و به همین دلیل ما در اجرای نمایش سعی کردیم به فضای رمان پایبند و وفادار باشیم.

    وی افزود: داستان این نمایش درباره تعمیرکاری است که بعد از جنگ جهانی دوم به طور جدی در حال تلاش، فعالیت و کار است اما وقتی با افراد بیرون مواجه می شود، می بیند که این زندگی اصلا دلخواه او نیست و در واقع او دچار روزمره‌گی شده است.

    عرفانی عنوان کرد: هر چند نمایش ما نقبی به فضای روزمره‌گی می زند اما سعی کرده ایم یک فضای شیرین آرام عاشقانه را به تصویر بکشیم تا تماشاچی صرفا با واقعیت تلخ و سیاه مواجه نشود و با یک آرامش خیال از صحنه خارج شود.

    این کارگردان بیان کرد: این موضوع همان چیزی است که در ابتدا گفتم که باید به فضای رمان نزدیک باشیم زیرا دقیقا همین فضا در این رمان وجود دارد و مخاطب با خواندن آن در یک دنیای شیرین عاشقانه غرق می شود.

    وی ادامه داد: نمایش «نان سال‌های جوانی» اصلا با فضای امروز جامعه ما مطابقت ندارد و در واقع روایتگر آلمان دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی است زیرا ما می خواستیم مخاطب از فضای زندگی روزمره جدا شود و در یک فرصت ۵۰ دقیقه‌ای در یک فضای دیگر که با آرامش همراه است، رو به رو شود.

    عرفانی در پایان خاطرنشان کرد: علیرغم پیش بینی ما، استقبال خوبی از این نمایش شده است، برای مثال به طور میانگین در هر اجرا حدود ۵۰ نفر به تماشای این نمایش می نشینند و من از این بابت بسیار خوشحال هستم.

    نمایش «نان سال‌های جوانی» از ۲۵ مهر تا ۱۵ آبان در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان به نشانی تهران، خیابان ایرانشهر، بوستان هنرمندان روی صحنه است.

  • نمایش نان سال های جوانی

    نمایش نان سال های جوانی

    📍 خانه هنرمندان – سالن استاد انتظامی
    📅 يكشنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۵ – شنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۵
    ⏰ ۱۸:۰۰
    ⏳ ۵۰ دقیقه
    💳 بها: ۱۵,۰۰۰ تومان

    نویسنده: احسان عرفانی (بر اساس رمان “نان سالهای جوانی” نوشته هاینریش بل)
    کارگردان: احسان عرفانی
    بازیگران: وحید منتظری، پرستو قربانی
    گروه کارگردانی: مهدی رستگاریان، آیدا شیرخو، فرانه ولدخانی
    طراح صحنه: مصطفا مرادیان (گروه طراحی صحنه EGO)
    طراح لباس: نسرین خرمی (مهمان از گروه تئاتر بوهمی)
    طراح نور: میلاد حسینی شکیب
    طراح گرافیک: میثم خاوری
    آهنگساز: کیا مهراط
    عکاس و ساخت تیزر: فرانه ولدخانی
    برنامه ریز صحنه: عطیه حبیبی
    دستیاران: سارا اعظم پناه، فاطمه صفیری، ریحانه آذریان
    مدیر صحنه: امیرمحمد نباتی
    مجری طرح: فاطیما بهارمست
    مدیر تولید: امین محمدی
    روابط عمومی: مینا صیادی
    تبلیغات مجازی: نوید آغاز

    خلاصه داستان: بعد از جنگ جهانی دوم، چند صحنه ی عاشقانه وسط قحطی و گرسنگی..

    کاری از گروه تیاتر پدال

    کارهای گذشته گروه:
    در باب تفریحات سالم و غیر سالم..نویسنده: احسان عرفانی..کارگردانان: فریبرز کریمی، احسان عرفانی..مرکز تئاتر مولوی..بهار ۹۵(مشترک با گروه بوهمی)
    گردش عادی خون و برف.. نویسنده: مونا احمدی. کارگردان: آرش طاهرخانی. تماشاخانه انتظامی.. بهار ۹۵
    استخوان هایی که خاک کرده ایم.. نویسنده و کارگردان: احسان عرفانی.. تماشاخانه انتظامی.. پاییز ۹۱
    پاپ دراکولا.. نویسنده و کارگردان: آرش طاهرخانی.. مرکز تئاتر مولوی.. تابستان ۹۱

    کارهای آینده گروه:
    هوراشیو شو.. سرپرست نویسندگان: نغمه ثمینی.. کارگردان: آرش طاهرخانی.. تماشاخانه موج نو.. پاییز ۹۵
    چشم در برابر چشم.. نویسنده: ویلیام شکسپیر.. کارگردان: آرش طاهرخانی.. مرکز تئاتر مولوی.. زمستان ۹۵
    درباره ماندن.. نویسنده و کارگردان: احسان عرفانی.. بهار ۹۶

  • گفت و گو با عرفانی کارگردان نمایش «نان سال‌ های جوانی»

    گفت و گو با عرفانی کارگردان نمایش «نان سال‌ های جوانی»

    کارگردان نمایش «نان سال‌های جوانی» اعلام کرد که دکور نمایش ر به‌گونه‌ای طراحی کرده است که مخاطب به درام نزدیک شود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، این روزها سه نمایش در سالن استاد انتظامی روی صحنه است که یکی از آن‌ها، «نان سال‌های جوانی» اثر احسان عرفانی است. ای نمایشنامه را عرفانی بر اساس رمان «عشق سال‌های جوانی» نوشته هاینریش بل نوشته است. به همین بهانه با این کارگردان جوان درباره اقتباس و شیوه اجرای نمایش «نان سال‌های جوانی» گفت‌وگو کرده‌ایم

    آقای عرفانی شما نمایشنامه «نان سال‌های جوانی» را بر اساس رمانی با همین نام اثر هاینریش بل نوشته‌اید، این مساله به نمایشنامه جذابیت خاصی داده است؛ به‌عنوان مثال انگار مونولوگی که می‌گوید به‌نوعی همان دانای کل است که در رمان حضور دارد.
    در این اقتباس سعی کرده‌ایم وفاداری‌هایی به رمان داشته باشیم اما متن را نمایشی کنیم. این رمان با راوی اول شخص روایت می‌شود. درنتیجه در زمانی‌که بنیان نگارش نمایشنامه را می‌گذاشتیم، فرض را بر این قرار دادیم که قرار است دو شخصیت نمایش ما قصه‌ای را برای تماشاگر تعریف کند. سعی کردیم بر این پایه، اتفاقی نمایشی را تدارک ببینیم و نمایش به این صورت درآمد. البته در رمان مونولوگ‌ها با بخش‌هایی که دیالوگ در آن‌ها وجود دارد، دو بخش جداگانه‌ای هستند اما ما فرض را بر این گذاشتیم که شخصیت راوی قرار است تغییر کند و ما از مونولوگ‌ها در این کنش نمایشی که در شخصیت نمایش اتفاق می‌افتد به‌نوعی استفاده کنیم. درنتیجه مونولوگ‌ها را وسط دیالوگ‌ها چیدیم و سعی کردیم روندی را به‌وجود آوریم که انگار این فرد به‌واسطه این‌که گذشته خود را به یاد می‌آورد، به فاصله‌ای که الان با افراد دیگر دارد و همچنین جبری که بر زندگی‌اش حاکم است و زندگی‌اش را از شرایط دل‌خواهش دور کرده است، پی می‌برد.
    دکور نمایش شما به اندازه‌ای بود که نیاز داشتید و در جریان نمایش و برای تغییر صحنه از خود بازیگران استفاه می‌کردید و با طراحی خاصی که در نمایش وجود داشت؛ مثلا کشوهایی را در کنار باکس‌هایی که صحنه شما را می‌ساخت تعبیه کرده بودید و آکسسوآرها در این کشوها قرار داشتند و بازیگران خودشان این وسایل را در صحنه تغییر می‌دادند. درباره پروسه‌ای که به این طراحی از دکور رسیدید توضیح دهید چون اساسا با توجه به سه اجرایی بودن سالن استاد انتظامی، بحث طراحی دکور، کار دشواری می‌شود.
    وقتی اساس کار را بر این قرار دادیم که شخصیت‌ها برای مخاطبان داستانی را تعریف کنند، به این نتیجه رسیدیم که بازیگران می‌توانند صحنه‌ها را نیز تغییر دهند و خودشان آن افرادی باشند که فضاها را به وجود می‌آورند یا از بین می‌برند. نکته اصلی این بود که متن ما فضاهای متفاوتی داشت؛ یعنی چند مکان داشت. مدت‌ها درگیر این مساله بودیم که چگونه مکان‌ها را به‌وجود آوریم تا سیالیت نمایش اتفاق بیفتد؛ باید از مکانی به نکانی دیگر می‌رفتیم و این کار ما مخاطب را دل‌زده نکند. درنهایت به این نتیجه رسیدیم که در صحنه تقسیم‌بندی‌ای را انجام دهیم. پس برای هر یک از مکان‌ها بخشی را در نظر گرفتیم که این بخش با اختلاف سطح مشخص شود. باکس‌هایی با قطر حدود ۱۰ سانتی‌متر را تعبیه کردیم که بالای آن‌ها به‌عنوان مکان‌های مسقف شناخته شود و فضای میان این باکس‌ها، خیابان را تشکیل دهد. دست ما در سالن استاد انتظامی بسته بود و با توجه به شرایط سالن، نمی‌توانستیم ناگهان فضا را از خانه به خیابان، از خیابان به کافه و … تبدیل کنیم.
    در نمایش «نان سال‌های جوانی» فشار بسیار زیادی بر بازیگران وارد می‌آمد، از یک‌سو فندریچ مونولوگ‌های طولانی‌ای دارد و از سویی دیگر پرستو قربانی، بازیگر زن نمایش، چهار نقش را هم‌زمان بازی می‌کند. چقدر از طراحی‌های این نمایش کارگاهی شکل گرفته است و چه مقدار شما که هم نویسنده و هم کارگردان نمایش هستید برای اتفاق‌ها از پیش طراحی داشته‌اید؟
    معتقدم که نمی‌شود در تئاتر، گفت هر کس چه میزان بر نمایش تاثیر داشته است چون در این صورت مفهوم تئاتر به‌عنوان یک کار گروهی زیر سوال می‌رود. ما از اوایل شهریور کارمان را شروع کردیم و حدود یک‌ماه و نیم تمرین کردیم. البته قبلا با بازیگران نمایش؛ وحید منتظری و پرستو قربانی درباره نمایش حرف زده بودیم. ما روی صحنه‌ها اتودهای زیادی زدیم؛ وقتی شروع کردیم هنوز به طور کامل متن را در اختیار نداشتیم و بازیگرها با اتود زدن در استخراج خیلی از فضاها به من کمک می‌کردند و از سوی دیگر هم من هم کمک می‌کردم تا روابطشان شکل بگیرد. نکته جالب برای خود من این است که روابط این آدم‌ها خیلی ملموس و نزدیک است و این چیزی بود که خیلی به دنبالش بودیم. نمی‌خواستیم یک استیل تاریخی دهه ۵۰ آلمان را پیاده کنیم که تماشاگر فرسنگ‌ها از اجرا دور باشد. سعی کردیم ترکیبی باشد از فضایی که تماشاچی راحت آن را درک می‌کند و گویی خودش را در آن فضا می‌بیند. من بیشتر می‌خواستم تماشاچی را نزدیک کنم به نمایش تا به واسطه لباس و دکور و از این قبیل او را دور کنم. دوست دارم تماشاگر خودش را وسط لحظه درام حس کند.
    اگر سخن ناگفته‌ای باقی مانده است بگوئید لطفا.
    نکته‌ای که مکرر نیاز هست بگویم اینکه ما نیاز به حمایت داریم. ما در نمایش قبلی یعنی «در باب تفریحات سالم و غیر سالم» ما موفقیتی نسبی داشتیم ولی طوری نبود که بتوانیم اجرایمان را جای دیگری ادامه دهیم و آن کار هم پرونده‌اش با ۱۸ اجرا بسته شد؛ یک زحمت دو ساله! آدم به اندازه محدودی توان خلق بدون گرفتن بازخورد مناسب دارد. دوست داریم بازخوردهای مثبتمان را از مردم بگیریم و امیدواریم تماشاگر بیاید و از کار لذت ببرد و به دوستانش دیدن این نمایش را پیشنهاد کند.

    ایران تئاتر