برچسب: آریو راقب کیانی

  • «صداها»؛ تجربه‌ای تازه از ادبیات نمایشی جهان در ایران

    «صداها»؛ تجربه‌ای تازه از ادبیات نمایشی جهان در ایران

    به گزارش تئاترآنلاین، نمایشنامه “صداها” (Voices) اثر سوزان گریفین، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس و نظریه‌پرداز برجسته آمریکایی، برای نخستین‌بار به زبان فارسی ترجمه شده و در قالب یک اجرای نمایشنامه‌خوانی با کارگردانی آریو راقب کیانی، روز جمعه ۲۶تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۳۰ در بوتیک هنر ایران، سالن ۴، پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.

    سوزان گریفین از چهره‌های تأثیرگذار ادبیات و اندیشه معاصر آمریکا است که آثارش در مرز میان ادبیات، فلسفه، روان‌شناسی، تاریخ و مطالعات زنان قرار می‌گیرد. او از پیشگامان جریان انسان‌گرایی‌بومی به شمار می‌آید؛ جریانی که بر پیوند میان سلطه بر انسان و بهره‌کشی از طبیعت تأکید دارد و ریشه هر دو را از ساختارهای قدرت قلمداد می‌کند. گریفین در آثار خود با نگاهی زنانه، شاعرانه و انسان‌گرایانه، به مفاهیمی چون هویت، حافظه، خشونت، عشق، صلح، بدن، طبیعت و کرامت انسان می‌پردازد و تلاش می‌کند صدای تجربه‌های خاموش و نادیده‌گرفته‌شده، به‌ویژه تجربه زنان، را به ادبیات بازگرداند. از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به “زن و طبیعت؛ غرش درون او”، “همسرایی سنگ‌ها” و “آنچه بدن او می‌اندیشید” اشاره کرد؛ آثاری که هر یک از زاویه‌ای متفاوت، رابطه انسان با طبیعت، تاریخ، خشونت، قدرت و تجربه زیسته زنان را واکاوی می‌کنند و جایگاه ویژه‌ای در ادبیات اندیشه‌ورز معاصر دارند. باید گفت نمایشنامه “صداها” نیز در امتداد همین جهان فکری شکل گرفته است. این اثر، بیش از آنکه بر روایت کلاسیک و خطی استوار باشد، بر گفت‌وگو، چندصدایی، خاطره و لایه‌های پنهان ذهن شخصیت‌ها تکیه دارد. نگاه تمثیل آمیز «صدا» در این نمایشنامه صرفا به منظور ابزار بیان نیست، بلکه استعاره‌ای از تجربه‌های زیسته، سکوت‌های تاریخی، کشمکش‌های درونی و جست‌وجوی هویت است. گریفین در این اثر نیز با حساسیت ویژه خود نسبت به تجربه انسانی و به‌ویژه تجربه زنان، فضایی شاعرانه و تأمل‌برانگیز خلق می‌کند که مخاطب را به بازاندیشی درباره روابط انسانی، مسئولیت، همدلی و معنای زیستن دعوت می‌کند.

    ترجمه و کارگردانی این نمایشنامه را آریو راقب کیانی عهده‌دار است و این اجرا، نخستین معرفی رسمی این اثر به مخاطبان فارسی‌زبان به شمار می‌رود. در این اجرا، آرام محمدخانی، ندا خدابخش، مهرو ذبیحی، خاطره گواه و ویدا وکیل نوین به عنوان نقش‌خوان حضور دارند و امیر پارسائیان‌مهر به عنوان مشاور رسانه و سمیرا رحمتی به عنوان دستیار کارگردان گروه را همراهی می‌کند. این نمایشنامه‌خوانی روز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۳۰ در بوتیک هنر ایران، سالن ۴ به نشانی تهران، خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، بعد از سفارت ایتالیا، نبش کوچه یاسمن، پلاک ۷۴، بوتیک هنر ایران برگزار می‌شود.

  • پیش فروش نمایش «نامه اداری» شروع شد

    پیش فروش نمایش «نامه اداری» شروع شد

    به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «نامه اداری» به نویسندگی واسلاو هاول و کارگردانی آریو راقب کیانی از روز سه‌شنبه بیستم آبان‌ ماه در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.

    کارگردان این نمایش، «نامه اداری» را در سبک کمدی سیاه و روایت‌گر پادآرمان‌شهری توصیف کرده است که در آن کارکنان یک سازمان با ورود یک زبان جدید به نام تایدپه به مکاتبات اداری دچار مشکل در ارتباطات می‌گردند. گفتنی است آریو راقب کیانی پیش از این نمایش‌ “هتل کوهستانی” از همین نویسنده چک تبار  را روی صحنه برده است که با استقبال مخاطبان تئاتر مواجه شده بود.

    در ترکیب بازیگران این نمایش نام‌های بهادر ‌باستان ‌حق ، الناز ‌شاهوردی ، محمد ‌سلطانی ، نسا توافق، مهرو ‌ذبیحی ، علیرضا ‌شایانی ، علی ‌ایزدی ‌سفیددشتی ، نیما ‌زنده ‌روحیان ، زهرا ‌انصاری ‌فرد ، آیناز ‌کاکاوند و پویا ‌فراهانی دیده می‌شود.

    در خلاصه داستان این نمایش که برای اولین بار در ایران روی صحنه می‌رود آمده است :” ما نمی‌تونیم موضع توده‌های مردم رو نادیده بگیریم … “.

    لازم به ذکر است که بلیط‌فروشی این اثر در سایت تیوال به نشانی www.tiwall.com آغاز شده است و علاقه‌مندان می‌توانند نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.

  • روایتی زنانه از شخصیتی ضداجتماعی/ «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟»

    روایتی زنانه از شخصیتی ضداجتماعی/ «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟»

    آریو راقب‌کیانی کارگردان نمایش «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟» که این روزها در تماشاخانه انتظامی روی صحنه است در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره این نمایش گفت: نمایش «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟» شامل شش اپیزود است و از مجموعه نمایشنامه‌های کوتاه کتاب «تمام‌نخ» اثر شل سیلور استاین گرفته شده که با ترجمه بهرنگ رجبی در نشر چشمه به چاپ رسیده است. شاید ابتدا به ساکن، هر مخاطبی با خواندن این نمایشنامه‌های کوتاه، تم «تنهایی» و «بی‌عشقی» آدم‌های آن را درک کند اما با دراماتورژی که صورت گرفته، مفاهیم دیگری به شخصیت‌های داستانی و خط سیر روایت اضافه شده است که مهمترین آنها زن محور شدن اپیزودها است. چگونگی فاصله افتادن بین آدم‌ها همیشه موضوعی درخور پرداخت بوده است و این نمایشنامه نیز در اپیزودهای کوتاه خود، به‌خوبی توانسته از پس این موضوع بربیاید.

    وی درباره دغدغه تولید این اثر گفت: شاید بتوان اپیزودهای این نمایش را با داستان «دنبال قطعه گمشده» سیلور استاین مقایسه کرد که در آن گشتن و جستجو در بین آدم‌ها برای یافتن همراه و همیار یک دغدغه است. علاوه‌بر این فضای کمدی سیاهی که حاکم بر نمایشنامه‌ها است هم مزید بر علت شد که تلاش کنم خشونت نهفته در آن‌ها را کشف کنم و صرفاً به فانتزی‌سازی فضاهای نمایشنامه رو نیاوریم از این رو نگاه به نمایشنامه‌ها به سمت بهره بردن از دغدغه‌های زنانه رفته است. البته این اتفاق به‌صورت مستقیم‌گویی نیست و در واقع ما تلاش کردیم تا به شخصیتی ضد اجتماعی نگاه تازه‌ای بیندازیم.

    این کارگردان تئاتر درباره مخاطبان هدفی که در این اجرا مورد توجه بوده‌اند، بیان کرد: به غیر از اپیزود اول که شاید حاوی صحنه‌های مناسب برای کودکان نباشد، فکر می‌کنم طنز سیاه نمایش هر مخاطبی را به فکر فرو می‌برد. ممکن است، تماشاگران به لحظاتی از نمایش بخندند و یا حتی با زن‌های هر اپیزود به نوعی همذات‌پنداری کنند، ولی موضوعیت کل نمایش که به تابوها می‌پردازد قابل تامل است.

    راقب‌کیانی با اشاره به بازخوردهای مخاطبان نسبت به نمایش بیان کرد: فکر کنم خلق ۴ کاراکتر زن متفاوت و متمایز که نقشی مختلف در زندگی یک مرد دارند و کنش و واکنشی که بین آنها رقم می‌خورد، می‌تواند برای هر مخاطبی سمپاتی ایجاد کند.

    این نویسنده و کارگردان تئاتر یاداور شد: معتقدم هنر را در هیچ شرایطی نمی‌توان تعطیل کرد. اجرای تئاتر در زمانه حاضر، موقعی ارزشمند و درخور ستایش است که شعاری نباشد و روی مسائل روز موج سواری نکند. تئاتر باید مساله داشته باشد اما نباید آن را روی بیلبورد ببریم و از آن طریق اقدام به جذب مخاطب کنیم.

    وی با اشاره به علاقه این روزهای هنرمندان تئاتر به اجرای نمایش‌هایی درباره زنان گفت: باید دید پرداختن به مساله زنان در آثار نمایشی برای خودنمایی است یا فکری پشت آن بوده؟ مساله نمایش «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟» هم زنانه است و به نوعی تابوشکن اما سعی کردم به گل درشت گویی روی نیاورم تا نمایش بتواند به درستی حرف خودش را بزند نه اینکه ما بخواهیم به مخاطب حرف مستقیم و رویی را القا کنیم.

    راقب‌کیانی درباره اجرا در تماشاخانه انتظامی خانه هنرمندان بیان کرد: نوبت اجرایی که از خانه هنرمندان داشتم مربوط به آبان ماه سال گذشته بود. طبیعتاً با توجه به وقایع آن زمان، دل و دماغی برای اجرای نمایش وجود نداشت و خود مجموعه نیز روند اجراهایش را متوقف کرده بود. پس از کلنجار رفتن با خود و خواندن کتاب «تمام نخ»، احساس کردم می‌توان حرف جدیدی را روی صحنه سالن انتظامی بیان کرد که پیش از این شنیده نشده است. علاوه بر این در گذشته به عنوان خبرنگار به فعالیت می‌پرداختم و بارها با عوامل نمایش‌های مختلف در این خانه هنرمندان گفتگو داشته‌ام، بنابراین هر لحظه از حضور در این مجموعه برایم خاطره‌انگیز است.

    وی در پایان صحبت‌هایش یادآور شد: شاید نمایش‌های اپیزودیک به دلیل تغییر ریتم در مخاطب تردید ایجاد کند ولی در نمایش «داری اونجا چی‌کار می‌کنی؟» تمامی اپیزودها مانند نخ تسبیح به یکدیگر متصل هستند و شخصیت‌ها و موقعیت‌ها مرتب تکرار می‌شوند. در هر حال امیدوارم این نمایش به دل مخاطبان بنشیند.

    این اثر نمایشی با بازی بهادر باستان حق، نسترن ابراهیم زاده، الناز شاهوردی، رابعه نیک طلب تا ۲۰ مرداد ماه در تماشاخانه انتظامی روی صحنه است.

    منبع

  • «داری اونجا چی کار می‌کنی؟ و …» در تماشاخانه انتظامی

    «داری اونجا چی کار می‌کنی؟ و …» در تماشاخانه انتظامی

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، «داری اونجا چی کار می‌کنی؟ و چند اپیزود دیگر» نوشته شل سیلور استاین، ترجمه بهرنگ رجبی و کارگردانی آریو راقب کیانی در تماشاخانه انتظامی روی صحنه می‌رود.

    این اثر نمایشی از سه‌شنبه ۲۷ تیر تا ۲۰ مرداد هر شب (به جز شنبه‌ها) ساعت ۱۹ به مدت ۷۰ دقیقه اجرا می‌شود.

    بهادر باستان حق، نسترن ابراهیم‌زاده، الناز شاهوردی و رابعه نیک‌طلب بازیگران این نمایش هستند.

    در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «اون‌ها تا ابد طول می‌کشه خوب شن، این‌ها تا ابد طول نمی‌کشه خوب شن ولی واقعا بدترن … .»

    منبع

  • استحاله ۲ زن به یک «چمدان»

    استحاله ۲ زن به یک «چمدان»

    به گزارش تئاتر آنلاین، آریو راقب کیانی کارگردان نمایش «چمدان» که این روزها در تماشاخانه اهورا روی صحنه است درباره شکل‌گیری این اثر نمایشی به مهر گفت: نمایشنامه «چمدان» نوشته کوبو آبه نویسنده ژاپنی است که سال ۹۴ فرهاد آئیش آن را روی صحنه برده بود و فکر می‌کنم نمایش ما دومین اجرا از این متن در ایران باشد. تمام تلاش گروه در اجرای نمایش «چمدان» معطوف به این بود که کار به سمت ایرانیزه شدن نرود و در عین حال اثری فرامرزی باشد به این شکل که نه نمایش اثری صرفاً ژاپنی باشد و نه ایرانی.

    وی درباره تغییراتی که در متن ایجاد شده است، توضیح داد: تغییرات هم به مقدمه و پیش داستان و هم به پایان بندی نمایش ارتباط دارد در واقع آن چیزی که در نمایشنامه رخ می‌دهد با آن چیزی که در نمایش «چمدان» اتفاق می‌افتد متفاوت است. ۲ کاراکتر زن نمایشنامه کوبو آبه در متن اصلی ویژگی‌های فاعلانه‌تری دارند اما در این نمایش شخصیت‌ها منفعلانه‌تر عمل می‌کنند.

    راقب کیانی درباره داستان و مضمون نمایشنامه بیان کرد: این نمایش روایتگر قصه ۲ زن است که در تلاش هستند درِ چمدانی قفل‌شده را باز کنند و از درون آن باخبر شوند. چمدان در این اثر با نگاه سمبلیستی و نمادگرایانه می‌تواند خیلی از اتفاقات زندگی ما باشد که به صورت سربه مهر باقی مانده‌اند و ما جرات نکردیم به سمتشان برویم. البته در داستان اتفاقات چندلایه دیگری هم رخ می‌دهد مانند اینکه رابطه زناشویی چه تاثیری در بروز این اسرار دارد و یا مجرد یا متاهل بودن یک پدیده خارج از ذهن و بیرونی را به چه شکلی رقم می‌زند.

    این کارگردان تئاتر یادآور شد: نمایش «چمدان» اثری ابزورد است و از فضایی سوررئال برخوردار است از این رو نمی‌توانم بگویم مخاطب در این نمایش قرار است بخندد بلکه ممکن است زهرخندی بر لبانش نقش ببندد. ما قصدمان از اجرای «چمدان» خنده گرفتن و تحریک احساسات تماشاگران نبوده است بلکه تلاش ما این بوده که آنها را به فکر فرو ببریم. این نمایش را نمی‌توان صرفاً با گیرنده‌های احساسی دریافت کرد بلکه این اثر را باید با تفکر دید.

    وی درباره فضاسازی نمایش بیان کرد: بک استیج نمایش با ۴ فنس پوشانده شده تا برای فضای ۲ نفره این زن‌ها یک حریم درست کنیم اما کم کم این حریم از طرف عامل مردانه که در نمایش ما همان چمدان است، جابجا شده و هرچه می‌گذرد این عرصه به زن‌ها تنگ می‌شود و در نهایت باعث استحاله و دگردیسی آنها شده و با تغییری تبدیل به چمدان می‌شوند که این فنس‌ها جابجایی انسان به شی را به مخاطب القا می‌کنند.

    وی در پایان صحبت‌هایش از میزان استقبال مخاطبان از نمایش گفت: متاسفانه به دلیل همزمانی اجرای نمایش با جشنواره‌های تئاتر و فیلم فجر و همینطور سویه جدید کرونا آنطور که انتظار داشتیم از نمایش استقبال نشد. گروه ما برای اجرای نمایش زحمت زیادی کشیدند اما شرایط به شکل دیگری رقم خورد.

    مهسا سیاری، الناز شاهوردی و علیرضا یلوه بازیگران این نمایش هستند که تا ۶ اسفند ساعت ۲۱ در تماشاخانه اهورا روی صحنه خواهد بود.