رکورددار نامزدی جوایز اسکار ۱۰۷ ساله شد

فردا (شنبه) یکصدوهفتین سالروز تولد «بیلی وایلدر»، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس فقید سینمای آمریکا و از رکوردداران نامزدی جوایز اسکار است.

 فردا (شنبه) یکصدوهفتین سالروز تولد «بیلی وایلدر»، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس فقید سینمای آمریکا و از رکوردداران نامزدی جوایز اسکار است.

 به گزارش MrArt، «بیلی وایلدر» ‌متولد ۲۲ ژوئن ۱۹۰۶ در لهستان امروزی، بیش از پنج‌ دهه در عرصه‌ی سینما حضوری درخشان داشت و پیش از مرگ در ۲۷ مارس ۲۰۰۲ در ۹۵ سالگی، توانست ساخت ۶۰ فیلم را در کارنامه سینمایی‌اش به ثبت برساند.

«وایلدر» یکی از درخشان‌ترین چهره‌های فیلم‌سازی هالیوود در عصر طلایی محسوب می‌شود که شش بار موفق به کسب اسکار و ۱۵بار نامزد این جایزه بود و از این لحاظ یکی از رکورداران تاریخ سینماست.

وی پس از اخراج از دانشگاه وین اتریش، به روزنامه‌نگاری پرداخت و پس از مهاجرت به برلین، در روزنامه‌های محلی، مطالب ورزشی و جنایی می‌نوشت. توانایی «وایلدر» در نویسندگی، او را به سمت نگارش فیلم‌نامه سوق داد.

موفقیت عمده‌ی «وایلدر» پس از حضور او در هالیوود در سال ۱۹۳۳ آغاز شد و اولین اثر مهم او در سال ۱۹۳۹ با فیلم «نیمه‌شب» رقم خورد که برای اولین‌بار نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه شد.

پس از آن، موفقیت‌های بعدی وی با فیلم‌نامه آثار پرفروشی چون «طلوع را متوقف کن» و «گلوله‌ی آتش» ادامه یافت و دو بار دیگر نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه شد، اما همچنان در کسب آن ناموفق بود.

«وایلدر» پس از اولین تجربه کارگردانی‌اش با فیلم «بزرگ‌تر و کوچک‌تر»، شهرت جهانی خود را با ساخت فیلم «غرامت مضاعف» در سال ۱۹۴۴ رقم زد که نامزدی بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه اسکار را برای او به‌همراه آورد. دو سال بعد، «وایلدر» با فیلم «تعطیلات ازدست‌رفته» توانست سرانجام جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه را به‌دست آورد.

این کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس سرشناس در سال ۱۹۵۱ با فیلم «سانست بلوار» اسکار بهترین فیلم‌نامه را گرفت، اما در کسب اسکار بهترین کارگردانی این فیلم ناکام ماند. «وایلدر» در ادامه با فیلم «تک‌خال در حفره» اگرچه به موفقیتی در گیشه سینماها نرسید، اما شهرت خود را افزایش داد و باردیگر نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه شد.

وی در سال ۱۹۵۴ فیلم موفق «بازداشتگاه شماره ۱۷» را ساخت که اگرچه اسکار بهترین کارگردانی را برای او به‌همراه نیاورد، اما موجب شد تا «ویلیام هولدن» اسکار بهترین بازیگر مرد را بگیرد.

یک‌ سال بعد، «وایلدر» با فیلم «سابرینا» نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه و کارگردانی شد. اواسط دهه ۵۰ را می‌توان دوران توجه «بیلی وایلدر» به آثار کمدی توصیف کرد که ازجمله آنها می‌توان به «خارش هفت‌ساله» (۱۹۵۵)، «بعضی‌ها داغش رو دوست دارند» (۱۹۵۹) و «آپارتمان» اشاره کرد.

وی با فیلم «آپارتمان» سه اسکار بهترین فیلم‌نامه، بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را گرفت و با فیلم «بعضی‌ها داغش رو دوست دارند» نامزد اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه شد.

پس از این سال‌های موفق، حضور «وایلدر» در عرصه فیلم‌سازی دیگر مانند گذشته نبود، بطوریکه فیلم‌های «یک، دو، سه» (۱۹۶۱)، «‌احمق مرا ببوس» (۱۹۶۴)، «شیرینی شانس» (۱۹۶۶)،‌ «زندگی خصوصی شرلوک هولمز» (۱۹۷۰) تقریبا آخرین آثار کارنامه سینمایی او بودند.

«بیلی وایلدر» در سال ۱۹۸۸ جایزه یادبود اسکار را گرفت و ستاره وی در کوچه شهرت هالیوود نقش بست. وی در پنج دهه فعالیت سینمایی ۱۵بار نامزد جایزه اسکار شد که از این لحاظ یکی از رکورداران تاریخ سینما است.

از دیگر افتخارات سینمایی «بیلی وایلدر» می‌توان به جایزه‌ی بافتا بهترین فیلم (۱۹۶۰)، خرس طلای افتخاری برلین (۱۹۹۳)، جایزه بزرگ جشنواره کن (۱۹۴۶)، جایزه یک عمر دستاورد سینمایی از پارلمان اروپا (۱۹۹۲)، دو جایزه بهترین فیلم از گلدن گلوب (۱۹۴۶-۱۹۵۱) و شیر طلایی افتخاری ونیز (۱۹۷۲) اشاره کرد.